ਚੁੱਪ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚੁਫੇਰੇ ਰਾਜ ਹੈ ।
ਭਰੇ ਕੋਠੇ ਵਿਚ ਵੀ,
ਕਿੰਨਾਂ ਇਕੱਲਾ ਭਾਸਦਾ ਹਾਂ ।
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਦਾ ਹਨੇਰਾ
ਕਿੰਜ ਮੈਨੂੰ ਘੂਰਦਾ ਹੈ ।
ਮੇਰੇ ਸਾਹਾਂ ਦੀ ਮੱਧਮ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਨ,
ਹੋਰ ਕੋਈ ਆ ਰਹੀ ਨਾ 'ਵਾਜ ਹੈ ।
ਚਾਰ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਛੁਟੇਰੀ ਵਿੱਥ ਤੇ,
ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਬੱਚੀ,
ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ,
ਨੀਂਦ ਮਿੱਠੀ ਦੇ ਹੁਲਾਰੇ ਲੈਂਦੀਆਂ ।
ਵੇਖ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਤਿਆਂ,
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੋਂਦ ਉਤੇ
ਤਰਸ ਆਉਂਦਾ ਪਿਆ ਹੈ ।
ਮੇਰੀ ਬੱਚੀ ਤਾਂ ਭਲਾ ਇਕ ਬਾਲ ਹੈ ।
ਮੇਰੀ ਬੀਵੀ ਤਾਂ ਨਿਆਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ।
(ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ ਕਿ,
ਉਹ ਸਿਆਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ )
ਉਹ ਵੀ ਮੇਰੇ ਜਿਗਰ ਦੇ,
ਇਸ ਦਰਦ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ ।
ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ !
ਬਾਲ ਕੇ ਬੱਤੀ ਜਗਾਵਾਂ ਓਸ ਨੂੰ
ਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦੱਸਾਂ,
"ਵੇਖ ਮੇਰੀ ਰੂਹ ਕਿੰਜ ਵੀਰਾਨ ਹੈ ।"
ਕੀ ਕਰਾਂ ਪਰ !
ਨੀਂਦ ਆਖਰ ਨੀਂਦ ਹੈ ।
ਨੀਂਦ ਵਿਚੋਂ ਘੂਕ ਸੁੱਤੇ,
ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਪਾਪ ਹੈ ।
ਲਾਗਲੀ ਕਿੱਕਰ ਤੋਂ ਉੱਲੂ ਬੋਲਿਆ ਹੈ ।
ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਬੇ-ਆਰਾਮਾਂ ਚੋਰ ਹੈ ।
ਰੱਬ ਜਾਣੇ ਚੋਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ ।
ਅਜੇ ਤੀਕਰ ਭਾਈ ਨੇ ਵੀ
ਸੰਖ ਉੱਠ ਕੇ ਪੂਰਿਆ ਨਹੀਂ ।
ਨਾ ਕਿਸੇ ਕੁੱਕੜ ਗਵਾਂਢੋਂ ਬਾਂਗ ਦਿੱਤੀ ।
ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਕਿੰਨੀ ਕੁ ਹਾਲੀ ਰਾਤ ਹੈ,
ਨੀਂਦ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਆਉਂਦੀ ਜਾਪਦੀ ਨਹੀਂ ।
ਘੂਕ ਜਦ ਸੁੱਤੀ ਕਿ ਆਦਮ ਜ਼ਾਤ ਹੈ ।
ਚੁੱਪ ਕਾਲੀ ਦਾ ਚੁਫੇਰੇ ਰਾਜ ਹੈ ।
