ਦਾਲ-ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਲ ਡਿੱਠਿਆਂ ਪਰ ਵਿੱਚ
ਚਾ' ਜ਼ਰਫ ਨ ਸਮਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਚਾਰ ਤਰਫ ਤੋਂ ਪਾਕ ਪਿਆਰਾ
ਤਰਫਾਂ ਆਪ ਬਣਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਵਸੇ ਭੀ ਉਹਲੇ ਦਿਸੇ ਨ ਅੱਖੀਂ
ਵੇਖਦਿਆਂ ਕੱਜਲ ਪਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਯਾਰ ਆਰਸੀ ਅੰਦਰ ਨਾਹੀਂ
ਅਤੇ ਵਿੱਚ ਆਰਸੀ ਰੁੱਖ ਵਿਖਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਓਹੋ ਦੀਵਾਲ ਦਿਖਾਕੇ ਰੁਖ ਉੱਤੇ
ਸਮਾ' ਚਾ ਟਿਕਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਤਾਹੀਏਂ ਤਾਂ ਵਸਲ ਹਿਆਤੀ ਉੱਤੇ
ਤੈਹੋਂ ਪਤੰਗ ਨੂੰ ਯਾਰ ਜਲਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਇਹ ਸੋਹਣੇ ਆਪ ਨ ਸੋਹਣੇ
ਓਹੋ ਬੇਰੰਗ ਰੂਪ ਚਮਕਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਜੇ ਵਤ ਸੋਹਣਾ ਨਕਸ਼ ਇਹਨਾਂ ਦਾ
ਕਿਉਂ ਬੇਜਾਨ ਹੋਇਆ ਡਰਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਜੇ ਵਤ ਸੋਹਣੀ ਜਿੰਦ ਅਖੀਵੇ
ਕਿਉਂ ਕੋਹਜੜਾ ਮੂਲ ਨ ਭਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਜੇ ਵਤ ਦੋਹੀਂ ਅੱਖੀਉਂ ਤੱਕੇ
ਕਿਉਂ ਕਦੀ ਦੁਸ਼ਮਨ ਹਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਉਹੋ ਬੇਚੂੰ ਦਿਸੇ ਤੇ ਦਿਸੇ ਗ਼ੈਰ ਨਾ
ਅਪਣਾ ਨਕਸ਼ ਦਿਖਾਵੰਦਾ ਈ ।
ਅਲੀ ਹੈਦਰ ਓਹੋ ਬੇਰੰਗ
ਝਾਤੀ ਲੁਕ ਲੁਕ ਪਾ ਵਿਖਾਵੰਦਾ ਈ ।੩।
