ਦਾਲ-ਦੂਰੋਂ ਨੇੜਿਉਂ ਦੂਰ ਪਿਆਰਾ
ਅਤੇ ਸ਼ਾਹ-ਰਗ ਥੀਂ ਭੀ ਨੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਕੋਈ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ
ਮੀਂਹ ਵੱਸੇ ਦੇਖਾਂ ਦੇਸ ਕਿਹੜੇ ਵਲੇ ।
ਸੈ ਵੇਹੜੀਂ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਹੜੇ ਕਹਿਆ
ਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਝੜ ਵੇਹੜੇ ਵਲੇ ।
ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਨ ਵੀਰ ਵੇਹੜਾ ਨ ਆਪ ਤੋਂ
ਘਤ ਵਿਹਾਰੀਂ ਪਰੇ ਵਲੇ ।
ਨਿਤ ਵੇਲੇ ਚੱਕੀ ਚਾਕ ਨੂੰ ਬਾਬਲ
ਮਹੀਂ ਨਿੱਜ ਸਹੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਚਲ ਰਾਂਝਣ ਤਖਤ ਹਜ਼ਾਰੇ
ਇਹ ਖੇੜਿਆਂ ਦੀ ਜੜਹੇ ਵਲੇ ।
ਕਾਜ਼ੀ ਕਿਹੜੀ ਕਿਤਾਬ ਅੰਦਰ ਡਿੱਠੇ
ਹੀਰੇ ਦੇ ਭਾਈ ਖੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਖੇੜੇ ਨੂੰ ਮਰ ਵਖੇੜੇ ਨ ਕਰ
ਛੋੜ ਵੇ ਕਾਜ਼ੀ ਬਖੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਰਾਂਝਣ ਹੀਰ ਤੇ ਹੀਰ ਏ ਰਾਂਝਣ
ਹਿਕ ਨੂੰ ਕੌਣ ਨਿਖੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਇਸ਼ਕ ਥੋਂ ਜੰਮਿਆਂ ਸ਼ਰਾ' ਵੇ ਕਾਜ਼ੀ
ਖਾਵੇ ਨਾਹੀਂ ਅਨ੍ਹੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਆਸ਼ਿਕਾਂ ਦੀ ਕੂਕ ਡਾਹਡੀ ਕੇਹੀ
ਕਪੜ ਮਾਰੇ ਸੂ ਬੇੜੇ ਵਲੇ ।
ਉਹ ਖੁਤੀ ਤਰੁੱਟੀ ਅੱਜ ਕਲ ਹੈਦਰ
ਸੰਦਲ ਨਾਲ ਗਹੇੜੇ ਵਲੇ ।੧।
