ਡੱਕੇ ਜਾਣ ਨਾ ਜੀਵੇਂ ਅੱਥਰੂ, ਪਲਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਏ
ਐਵੇਂ ਭੁੱਖੇ ਬਾਲ ਨਾ ਜਾਵਣ, ਬਾਤਾਂ ਥੀਂ ਪਰਚਾਏ ।
ਹੁਣ ਤੇ ਸਾਡੇ ਘਰ ਖ਼ੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਭੇਜ ਦੇ ਸੋਹਣਿਆ ਰੱਬਾ,
ਬੜੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ਲੰਘੀਆਂ ਸਾਨੂੰ, ਕਰਦਿਆਂ ਹਾਏ ਹਾਏ ।
ਜਿੱਥੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਖਣ, ਮਰ ਗਏ ਭੁੱਖਾਂ ਹੱਥੋਂ,
ਭਾਂਡੇ ਮਾਂਜਣ ਵਾਲੀ ਕੀ ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਹਾਲ ਸੁਣਾਏ ।
ਜੰਮਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਸ਼ਮਾਂ ਮੁੜ ਫੁੱਟ ਪੈਣੈਂ,
ਮਜ਼ਦੂਰੀ ਚੋਂ ਜੇਕਰ ਏਥੇ ਗਏ ਨਾ ਦਾਜ ਬਣਾਏ ।
ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੀ ਟੁਰ ਜਾ ਏਥੋਂ ਰੱਤੇ ਰੰਗਾਂ ਭਰੀਏ,
ਥਾਪੜ-ਥਾਪੜ ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਜਜ਼ਬੇ ਹੈਨ ਸੁਲਾਏ ।
'ਸ਼ਾਕਿਰ' ਕੋਈ ਆਖੇ ਉਹਨੂੰ ਐਨੀ ਤੇ ਗੱਲ ਜਾ ਕੇ,
ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੱਭੇ ਯਾਦਾਂ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ।
