ਮੇਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ,
ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ,
ਜੋ-ਜੋ ਵੀ ਦਰਦਾਂ ਦੇ,
ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਫੱਟਦੇ ਰਹੇ।
ਕਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ,
ਹੰਝੂ ਬਣਕੇ ਵਗੇ ਨਹੀਂ,
ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲ ਦੇ ਧਰਾਤਲ ਤੇ,
ਲਾਵਾ ਬਣ-ਬਣ ਜੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਤੇ ਅੱਜ ਓਹੀ,
ਲਾਵਾ ਬਣੇ ਦਰਦ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ,
ਲਫਜਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ,
ਕੋਰੇ ਸਫਿਆਂ ਤੇ ਕਿਰ ਰਹੇ ਨੇ।
ਜਿਉਂ ਹੀ ਇਹ ਕਿਰ ਰਹੇ ਨੇ,
ਤਿਉਂ ਹੀ ਦਿਲ ਤੋਂ ਭਾਰ ਘੱਟ ਰਿਹਾ,
ਮੈਂ ਹੌਲਾ-ਫੁੱਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ,
ਤੇ ਦਿਨ ਵੀ ਚੰਗੇ ਗੁਜਰ ਰਹੇ ਨੇ।
