ਫਿਰਦੇ ਮਲੰਗ ਜਿਹੜੇ ਘਰ ਅਤੇ ਘਾਟ ਬਿਨ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਦੋਂ ਛੱਤਾਂ ਉਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਲਾਦੀਆਂ ।
ਲੱਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸਾਰ ਜਿਹੜੇ ਸੁੱਤੇ ਤੀਜੀ ਕੋਠੀ ਵਿਚ,
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਦੋਂ ਮੁਲਕ ਦੀਆਂ ਲੈਣੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ।
ਪੂਰੀਆਂ ਕੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਰਾਂ ਜਗ ਵਿਚ,
ਦਾੜ੍ਹੀ ਮੁਛਾਂ ਮੁੰਨ ਕੇ ਜੋ ਬਣ ਬੈਠੇ ਮਾਦੀਆਂ ।
ਚਮਨ ਦੇ ਅੰਗੂਰ ਕਦੋਂ ਹੋਣਗੇ ਨਸੀਬ ਉਨ੍ਹਾਂ,
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਇਥੇ ਗਾਜਰਾਂ ਤੇ ਮੂਲੀਆਂ ਨੇ ਰਾਧੀਆਂ ।
ਕਿਹੜੇ ਮਹਿਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਾਰਨੇ ਨੇ ਆਣ ਕੇ ਤੇ,
ਲਾਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਜਾ ਕੇ ਵਿਚ ਖੁੰਦਰਾਂ ਸਮਾਧੀਆਂ ।
ਮਲ ਕਿਹੜੀ ਮਾਰਨੀ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਦਾਨਾਂ ਵਿਚ,
ਪਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹੂਰਾਂ ਜਾਦੀਆਂ ।
ਝਲਣਗੇ ਉਹ ਵਾਰ ਕਦੋਂ ਤੇਗਾਂ ਅਤੇ ਖੰਜਰਾਂ ਦੇ,
ਕੰਡੇ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਾਧੀਆਂ ।
ਉਠ ਆਪ ਸਕਦੇ ਨਾ ਫਿੱਟੇ ਮੂੰਹ ਗੋਡਿਆਂ ਦਾ,
ਦਸੋ ਕਦੀ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੇ ਖੀਰਾਂ ਹੈਨ ਖਾਧੀਆਂ ।
