ਤੇਰੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਘਰ ਤੋੜਿਆ
ਮੈਂ ਚੰਗੀ ਭਲੀ ਵਸਦੀ ਸੀ
ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਦਿੱਲੀ ਨੂੰ ਸਰ ਕਰ ਕੇ
ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਪਾਈਆਂ ਛਾਉਣੀਆਂ
ਅਸੀਂ ਛੱਡਤੇ ਹਾਰ ਕੇ ਦਾਅਵੇ
ਸਾਡਾ ਨਾ ਕੋਈ ਜ਼ੋਰ ਚੱਲਿਆ
ਲੱਖ ਟੁਕੜੇ ਜੋੜ ਕੇ ਵੇਖੇ
ਫੇਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਲ ਬਣਿਆ
ਤੇਰੇ ਸੁੱਕਗੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ’ਤੇ ਬੂਟੇ
ਪੰਜਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਲਿਆ
ਸਾਡੇ ਹਰਿਆਂ ਮੁਰੱਬਿਆਂ ’ਚ ਆ ਕੇ
ਨਗਰਾਂ ਨੇ ਪਾਨ ਥੁੱਕਿਆ
ਬੂਟੇ ਖਗ ਕੇ ਬਗਾਨੀ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਗਈ
ਮਾਪੇ ਰਹਿਗੇ ਪੁੱਤ ਪਾਲਦੇ
ਪੁੱਠਾ ਗੇੜ ਨਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ
ਆਪਾਂ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੇ
ਤੇਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ’ਚ ਬਚਿਆ ਨਾ ਚਾਨਣਾ
ਡੱੁਬਦਿਆ ਵੇ ਸੂਰਜਾ
ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਕਰੂਗਾ ਛਾਵਾਂ
ਮੇਰੀਏ ਵਰਾਨ ਮਿੱਟੀਏ
ਦੁੱਖ ਦੱਸ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਏ ਰਾਤੇ
ਪੁੰਨਿਆਂ ਦਾ ਚੰਨ ਢੁੱਕਿਆ
ਨਦੀ ਉੱਤਰੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੋਂ ਸ਼ੂਕਦੀ
ਥਲਾਂ ’ਚ ਆ ਕੇ ਸਿਸਕ ਪਈ
ਸਾਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੋਏ ਵਸਦੇ
ਝਾਤੀਆਂ ਨਾ ਮਾਰ ਚੰਨ ਵੇ
ਲੱਭ ਜਾਣ ਜੇ ਮਿਲਣ ਨੂੰ ਥਾਵਾਂ
ਮੈਂ ’ਕੱਲਾ ’ਕੱਲਾ ਦੁੱਖ ਦੱਸ ਦਾਂ
ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਐਂ ਗਰਦੌਰੀ ਕਰ ਕੇ
ਵੇ ਘਰ ਤੇਰੇ ਹੋਗੀ ਕੁਰਕੀ
ਸੁੱਚੇ ਮੋਤੀਓ ਵੇ ਆਬ ਨਾ ਗਆਲਿਓ
ਕੌਡੀਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ
ਤੇਰੇ ਮਹਿਲਾਂ ਨੇ ਤਾਬ ਨਹੀਂ ਝੱਲਣੀ
ਸਾਡੀਆਂ ਫ਼ਕੀਰੀਆਂ ਦੀ
ਤੱਤਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਈਏ
ਮਿੱਠਾ ਮਿੱਠਾ ਝਿੜਕ ਦਈਏ
ਖ਼ਾਲੀ ਘੜੇ ਲਈ ਆਉਣ ਮੁਟਿਆਰਾਂ
ਪੱਤਣਾਂ ’ਤੇ ਰੇਤ ਉੱਡਦੀ
ਜੱਗ ਹਾਰਿਆ ਲਗਾਮਾਂ ਖਿੱਚ ਕੇ
ਸਮੇਂ ਦਾ ਕਦੋਂ ਰੱਥ ਰੁਕਿਆ
