ਚਲੋ ਹਨ੍ਹੇਰੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀਵੇ ਬਾਲ ਬਾਲ਼ ਕੇ ਧਰੀਏ ।
ਖੰਡਰ ਬੰਦਿਆਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੇ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰੀਏ ।
ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਨਾ ਕੋਈ ਨੀਵਾਂ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸਭ ਬੰਦੇ,
ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਣੀਏ 'ਕੱਠੇ ਦੁੱਖ ਵੀ ਰਲ਼ ਕੇ ਜਰੀਏ ।
ਜੇ-ਕਰ ਹੁਣ ਨਾ ਚਾਨਣ ਹੋਇਆ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੇ ਸਾਰੇ,
ਬਾਰ ਬਾਰ ਪਿਆ ਸਮਾਂ ਪੁਕਾਰੇ ਕੁਝ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਮਰੀਏ ।
ਸੂਰਜ ਚੰਨ ਸਿਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗਰ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦੇ,
ਵਾਂਗ ਜੁਗਨੂੰਆਂ ਟਿਮ ਟਿਮ ਕਰਕੇ ਰਾਹੀਂ ਚਾਨਣ ਕਰੀਏ ।
ਕਲਮਾਂ ਵਾਲਿਓ ਕਲਮਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਸ਼ਬਦੀ ਜੋਤ ਜਗਾਉ,
ਬਹੁਤ ਡਰੇ ਹਾਂ ਉਮਰਾ ਸਾਰੀ ਵਕਤ ਅਖ਼ੀਰ ਨਾ ਡਰੀਏ ।
ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਇਤਿਹਾਸ ਗਵਾਹ ਹੈ ਬੰਦੇ ਆਦਮਖਾਣੇ,
ਉਠ 'ਸੁਰਜੀਤ' ਜ਼ੁਲਮ ਦੀ ਅੱਗ ਤੇ ਮੀਂਹ ਬਣ ਵਾਛੜ ਵਰ੍ਹੀਏ।
