ਉਹ ਰੁੱਸਦਾ ਰਿਹਾ
ਉਹ ਰੁੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਮਨਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ।
ਓਹਦੇ ਹੁਸਨ ਦੇ ਸੋਹਲੇ ਗਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ।
ਪਰ ਆਪ ਜ਼ਿੰਦਗੀ 'ਚ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁੱਸੇ ।
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੋਏ ਨਾ ਗੁੱਸੇ ।
ਕਮਲ਼ੇ ਦਿਲ ਸਮਝਾ ਲਿਆ ਸੀ ।
ਸੱਚ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਾ ਲਿਆ ਸੀ ।
ਉਸਦਾ ਰੁੱਸਣਾ ਬਣਦਾ ਸੀ ।
ਤਾਹੀਓਂ ਨਿੱਤ ਉਹ ਤਣਦਾ ਸੀ ।
ਅਸੀਂ ਕਿਓਂ ਰੁੱਸਣਾ ਸੀ ।
ਕਿਸ ਨਾਲ ਰੁੱਸਣਾ ਸੀ ।
ਉਸ ਨੂੰ ਤਰਲੇ ਕੱਢ ਮਨਾਇਆ ।
ਗ਼ਲਤੀ ਸਾਰੀ ਉਸਦੀ ਸੀ ।
ਫਿਰ ਵੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ।
ਉਹ ਹੁਭਕੀਂ ਲੈ ਲੈ ਰੋਏ ।
ਫੇਰ ਮੈਨੂੰ ਕੰਨ ਫੜਾਏ ।
ਮੈਂ ਅੰਦਰੋਂ ਅੰਦਰੀ ਹੱਸਿਆ, ਕਿ ।
ਸ਼ੁਕਰ ਏ ਰੱਬਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਰੁੱਸਿਆ ।
ਤੇ ਮੈਂ ਝੱਟ ਉਸ ਮਨਾਇਆ ।
ਰੁੱਸਣ ਨੂੰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ।
ਜੀਅ ਵੀ ਕਰਦੈ ਰੁੱਸਣ ਨੂੰ ।
ਪਰ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁੱਸੇ ।
ਰੁੱਸਦੇ ਪਤਾ ਕੌਣ ਨੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਜਿਹੜੇ ਬੜੇ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਪਿਆਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਤਾਂ ਪਤਾ ਸੀ ।
ਉਸਦੀ ਸਭ ਖ਼ਤਾ ਸੀ ।
ਜੇ ਅਸੀਂ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ।
ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਮਨਾਉਣਾ ਸੀ ।
ਰੁੱਸਦੇ ਪਤਾ ਕੌਣ ਹੁੰਦੇ ।
ਜਿੰਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ।
ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਜਦ ਉਹ ਰੁੱਸਦਾ ਰਿਹਾ ।
'ਸਰਬ' ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ।
ਉਹਦੇ ਹੁਸਨ ਦੇ ਸੋਹਲੇ ਗਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ ।
