ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਏ !
ਸ਼ਾਇਦ ਇਤਨੀ ਕੁ ਦੇਰ
ਜੋ ਰਾਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਬਗ਼ੈਰ
ਜੋ ਸਿਆਹੀਆਂ ਦੀ ਕੁੱਖ ਨੂੰ ਚੀਰੇ ਬਿਨਾਂ
ਬਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸਵੇਰ।
ਇਹ ਦੇਰ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹੇਗੀ ।
ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਸੌਦੇ ਸਦਾ-
ਸਮੇਂ ਦਾ ਸ਼ੁਗਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ,
ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਝਨਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ
ਵੀ ਤਾਂ ਵਧ ਚੁਕੀ ਏ ਹੁਣ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਗੰਗਾ ਹੀ ਚੀਰਨੀ ਪਵੇਗੀ ।
ਇਹ ਦੇਰ ਸ਼ਾਇਦ ਦੇਰ ਹੀ ਰਹੇਗੀ ।
ਦੇਖਦਾ ਨਹੀਂ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਨੂੜੇ ਪਏ ਨੇ ਕੀਕਣ !
ਕੱਸਾਂ ਵੀ ਪੀਚ ਗਈਆਂ
ਖੁਭ ਗਏ ਨੇ ਵੱਢੇ
ਆਂਗਸ ਵੀ ਹਿੱਸ ਗਈ ਏ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਗ ਹੁਣ ਤਾਂ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਲਿੱਸਣ
ਕੱਸਾਂ ਨੂ ਹੋਰ ਕੱਸਣ
ਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਇੰਜੇ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਏ ਹਸ਼ਰ ਤੀਕਣ
ਦੇਖਦਾ ਨਹੀਂ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਨੂੜੇ ਪਏ ਨੇ ਕੀਕਣ !
ਇਸ ਨਰੋਏ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਨ ਲਈ ਨਾ ਥਾਂ
ਧਰਤੀ ਦੀ ਹਿਕ ਵੀ ਤਾਂ ਸੁਕੜ ਗਈ ਏ ਈਕਣ
ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੀ ਤਾਂ ਨੁਚੜੇ ਪਏ ਨੇ ਇਉਂ
ਤੇ ਸਾਡੀ ਬੋਲੀ ਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਵੀ ਸੁੰਗੜ ਗਏ ਨੇ ਇੰਜ
ਹਿਰਾਸੇ ਹੋਏ ਹੋਠ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਨਾ ਤੇਰਾ ਨਾਂ
ਇਸ ਨਰੋਏ ਜਜ਼ਬੇ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਣ ਲਈ ਨਾ ਥਾਂ ।
ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਰੂਹ ਨੂੰ ਅਜ ਰੂਹ ਦੀ ਸਿੰਝਾਣ
ਮੂੰਹ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਾਲੇ ਤਾਂ ਇਹ ਕੁਛ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ
ਬੀਤ ਜਾਏਗੀ ਇੰਜੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਾਕ ਛਾਣ
ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚੁੜਿੱਤਣ ਬੇਹਿਸਾਬ ਹੀ ਸਹੀ
ਪਰ ਕੀ ਕਰੇ ਕੋਈ ਜੇ ਖੰਭ ਹੀ ਨਾ ਪਹੁੰਚ ਪਾਣ !
ਹੁਣ ਤਾਂ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁਕੀ ਏ ਮੇਰੀ ਜਾਨ !
