ਕਿੱਕਰ ਦਾ ਸੱਕ ਉੱਬਲੇ
ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਮਜੀਠ ਦੀਆਂ
ਇੱਕ ਚੁਟਕੀ ਸੂਹੇ ਖ਼ਾਬ ਦੀ
ਨਿੱਤ ਸੁਪਨੇ ਪੀਠਦੀਆਂ
ਵਿੱਚ ਰੰਗਣ ਖੱਦਰ ਨੱਢੀਆਂ
ਤੇ ਡੁੱਲ੍ਹ ਡੁੱਲ੍ਹ ਪੈਂਦਾ ਚਾਅ
ਵੇ ਅੱਕ ਦੇ ਕੂਲੇ ਫੰਭਿਆ
ਕਿਤੋਂ ਉਡਦਾ-ਉਡਦਾ ਆ ।
ਅੱਜ ਕੋਟਿ ਕਲੀ ਦਾ ਰੰਗ ਵੇ
ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਦਿਆਂ ਚੜ੍ਹਾ
ਤੇ ਪਿੰਜ ਤੁੰਬ ਸੰਗ ਸਲੀਕਿਆਂ
ਮੈਂ ਧਾਗਾ ਲਵਾਂ ਬਣਾਂ
ਇਹ ਧਾਗਾ ਮੇਰੇ ਦਾਜ ਦਾ
ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਸਕਾ ਭਰਾ
ਜਾਂ ਰੋਹੀ ਵਾਲੇ ਖੇਤ ਨੂੰ
ਇੱਕ ਜਾਂਦੀ ਪਹੀ ਜਿਹਾ ।
ਬਿਰਖ਼ ਨਿਵਾਈਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ
ਤੇ ਤੁਸਾਂ ਨਿਵਾਈ ਧੌਣ
ਕਿ ਹੱਥ ਭਰੇਂਦੇ ਤੋਪਿਆਂ ਨੂੰ
ਬੁੱਲ੍ਹ ਤਾਂ ਛੋਂਹਦੇ ਗੌਣ
ਇੱਕ ਉੱਡਣ ਤਿੱਤਰ ਖੰਭੀਆਂ
ਜੋ ਅੱਗ ਕਲੇਜੇ ਲੌਣ
ਤੇ ਦੂਜਾ ਪੱਤਰੋ-ਪੱਤਰੀਂ
ਅੱਜ ਮੱਛਰੀ ਫਿਰਦੀ ਪੌਣ ।
ਸੁੱਭਰ ਤੇ ਤਿਲ ਪੱਤਰਾ
ਹਾਏ ਨੀਲਕ, ਘੁੰਗਟ ਬਾਗ
ਇੱਕ ਚੋਪ ਤਾਂ ਬੜੀ ਰੰਗੀਲੜੀ
ਧਾਗੇ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹ ਗਏ ਭਾਗ
ਇਹ ਧੁੱਪਾਂ ਜ਼ਹਿਰ-ਕਸੀਦੀਆਂ
ਇਹ ਧਰਤਾਂ ਮੋਰਨੀਆਂ
ਨੀਂ ਬਾਬਲ ਆਖੇ ਪੈਂਦੀਆਂ
ਨੇ ਧੀਆਂ ਤੋਰਨੀਆਂ ।
ਇੱਕ ਸੂਈ ਮੇਰੀ ਨਿੱਕੜੀ
ਇੱਕ ਦਰਦ ਸਲੰਮੜੇ ਨੇ
ਲਿਖਿਆਂ ਸਾਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਗਣਾ ਹੈ
ਪਰ ਮਾਣਸ-ਚੰਮੜੇ ਨੇ
ਅੱਜ ਲਾਲ ਝਰੰਗ ਤਾਂ ਹੋ ਗਏ
ਇਹ ਖੱਦਰ ਦੇ ਦਰਿਆ
ਮੈਨੂੰ ਅਗਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੋਰ ਕੇ
ਪਰ 'ਕੱਲੀ ਰਹਿ ਜਾਊ ਮਾਂ ।
ਜਿਉਂ ਹਵਾ 'ਚ ਕੰਬਣ ਮੂੰਗਰੇ
ਮੇਰਾ ਮੱਥਾ ਜਿਹਾ ਡਰੇ
ਤੇ ਨਾਲ਼ੇ ਵੰਗਾਂ-ਮਹਿੰਦੀਆਂ ਦਾ
ਸੁਪਨਾ ਇੱਕ ਤਰੇ
ਮੈਂ ਬਣ'ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਫੁਲਕਾਰੀਆਂ
ਕੋਈ ਤੋਪੇ ਆਣ ਭਰੇ
ਮੈਂਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ ਹਿੱਕ ਨਾ' ਲਾ ਲਵੇ
ਮੇਰੇ ਸੱਭੇ ਦੁੱਖ ਹਰੇ ।
