ਢੈ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਆਸਾਂ ਵਾਲੇ ਜਿਹੜੇ ਮਹਿਲ ਉਸਾਰਾਂ ਮੈਂ ।
ਇਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮਿਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦਿਲ ਦਾ ਭਾਰ ਉਤਾਰਾਂ ਮੈਂ ।
ਅੱਖੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਵਣ ਵੱਸੇ ਦਿਲ ਦੇ ਢੈਂਦੇ ਢਾਰੇ ਤੇ,
ਆਸਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥੰਮੀਆਂ ਦੇ ਕੇ ਇਹੋ ਫੇਰ ਖਲਾਰਾਂ ਮੈਂ ।
ਅੰਦਰੋ-ਅੰਦਰੀ ਖਾਂਦਾ ਜਾਵੇ ਮੈਨੂੰ ਦਰਦ ਹਿਆਤੀ ਦਾ,
ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਯਾਦ ਉਹਦੀ ਵਿਚ ਕੀਕਣ ਰਾਤ ਗੁਜ਼ਾਰਾਂ ਮੈਂ ।
ਚੁੱਪ-ਚੁਪੀਤੇ ਪੀੜਾਂ ਸਈਆਂ ਹੌਕੇ ਹਾਵਾਂ ਦਿਲ ਵਿਚ ਰਹੀਆਂ,
ਮੁੱਕਦੀ ਨਹੀਂ ਇਹ ਤਾਂਘ ਦਿਲੇ ਦੀ ਕੰਧੀਂ ਟੱਕਰਾਂ ਮਾਰਾਂ ਮੈਂ ।
ਮਾਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਮੈਂ ਦੇਖ ਲਿਆ ਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ,
ਇਹ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕ ਗੰਦਲਾ ਪਾਣੀ ਕੀਵੇਂ 'ਸਦਫ਼' ਨਿਤਾਰਾਂ ਮੈਂ ।
