ਧੰਨ ਹੈ ਤੂੰ, ਧੰਨ ਹੈ ਤੂੰ, ਧੰਨ ਸੂਰਜਾ ਵੇ ।
ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੂੰ ਸੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ, ਤੇਰੀ ਲੋਅ ਦੀ,
ਰੁੱਖਾਂ ਪਹਾੜਾਂ, ਕੀੜਿਆਂ ਪਤੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਲੋੜ ।
ਏਸੇ ਲਈ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਸਹੀ ਜਾਨੈਂ ।
ਪਰ ਠਰਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਧੰਨ ਹੈ ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ.. !!
ਜੇ ਤੂੰ ਬੰਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਸੂਰਜਾ ਪਿਆਰਿਆ ।
ਸਭ ਨੂੰ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ, ਰੁੱਖ ਸਾੜਦਾ ।
ਤੇ ਕਰਦਾ ਮਨ ਆਈਆਂ ਨੂੰ ।
ਰੱਬ ਦਾ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੁੰਦਾ, ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਖਰਾ ਬਣਦਾ ।
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਾ ਤੱਕਦਾ, ਆਪਣੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੂੰ ।
ਜਿਹੜੇ ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦਾ, ਸੂਰਜਾ ਪਿਆਰਿਆ ।
ਬੰਦੇ ਦੀ ਕੀ ਹਿੰਮਤ, ਕਿ ਉਹ ਜਰਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਧੰਨ ਹੈ. ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ..!!
ਵੇਖੀਂ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰ ਨਾ ਜਾਵੀਂ ।
ਛੇਤੀ ਕਰ ਕੇ ਠਰ ਨਾ ਜਾਵੀਂ ।
ਬੰਦਾ ਆਪੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਊ, ਕੁਦਰਤ ਬਚਾਊ ।
ਹੁਣ 'ਸਰਬ' ਮਜਬੂਰੀ ਬਣ ਗਈ
ਕਿ ਰੁੱਖਾਂ ਬਿਨਾਂ ਹੁਣ ਇਹਦਾ ਸਰਦਾ ਨਹੀਂ ।
ਧੰਨ ਹੈ ਤੂੰ, ਧੰਨ ਹੈ ਤੂੰ, ਧੰਨ ਸੂਰਜਾ ਵੇ ।
ਕਿੰਨੀ ਅੱਗ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤੂੰ ਸੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ
