ਧਰਤ ਕਦ ਅੰਬਰ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦੀ ਹੈ ਗਲੇ।
ਮਿਰਗ ਤਿਸ਼ਨਾ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਛਲੇ ।
ਛੱਡ ਕੇ ਸਾਗਰ 'ਚ ਮਾਜੀ ਤੁਰ ਗਿਆ
ਪਰਖਣੇ ਸਨ ਬੇੜੀਆਂ ਦੇ ਹੌਂਸਲੇ।
ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਕੰਬਦੇ ਖ਼ਤ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ
ਤੂੰ ਲਿਖੇ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ ਜੀਕਣ ਜ਼ਲਜ਼ਲੇ।
ਸੋਚ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਪੈੜਾਂ ਨਾਪਦੀ
ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਡਾਚੀਆਂ ਦੇ ਕਾਫ਼ਲੇ ।
ਕਰ ਖ਼ਜ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲ਼ੇ ਬਾਗ ਨੂੰ
ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਗਏ ਨੇ ਮੌਸਮ ਰਾਂਗਲੇ ।
