ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਮੈਂ ਸਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ

ਉਮਰ ਖ਼ਯਾਮ

ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਮੈਂ ਸਤਵੇਂ ਅਸਮਾਨੀ

ਤਖ਼ਤ ਸਨਿਚਰ ਤੇ ਜਾ ਬੈਠਾ ਲੰਘ ਖਲਾਵਾਂ ਥਾਣੀ ।

ਰਾਹ ਵਿਚ ਜੋ ਗੁੰਝਲ ਵੀ ਆਈ, ਮੈਂ ਸਹਿਜੇ ਸੁਲਝਾਈ,

ਪਰ, ਨਾ ਗੰਢ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜੀਵਨ ਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਇਹ ਫ਼ਾਨੀ ।

📝 ਸੋਧ ਲਈ ਭੇਜੋ

ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵਿਤਾਵਾਂ