ਢੂੰਡਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ ਖ਼ਲਕਤ ਓਸ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੂੰ।
ਤੁਹਮਤਾਂ ਕੋਲੋਂ ਬਚਾਵੇਗਾ ਜਿਹੜਾ ਦਸਤਾਰ ਨੂੰ।
ਲੋਕ-ਮਾਰੂ ਨੀਤੀਆਂ ਘੜਨੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀ ਰਹੀ,
ਲੋਕ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਜਿਹੜੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ।
ਘਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਸ਼ਖ਼ਸ ਜਿਹੜਾ ਰਾਤ ਭਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ,
ਆਫ਼ਤਾਂ ਨੇ ਪਿੰਜ ਸੁੱਟਿਆ ਓਸ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨੂੰ।
ਵਧ ਗਿਆ ਨ੍ਹੇਰਾ ਚੁਪਾਸੇ ਧਾਰ ਕੇ ਬੇਅੰਤ ਰੂਪ,
ਹੁਣ ਕਿਹੜੇ ਅੱਖਰ ਦੀ ਲੋਅ ਮੇਟੇਗੀ ਉਸ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ।
ਕਰਮ ਫ਼ਰਮਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕੁਦਰਤ ਜੇ ਹੋ ਜਾਵੇ ਨਾਰਾਜ਼,
ਫਿਰ ਨਾ ਕੋਈ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਉਸ ਦੇ ਗ਼ੈਬੀ ਵਾਰ ਨੂੰ।
ਕੀਮਤਾਂ ਵਸਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹੁਣ ਘਟਣੀਆਂ ਹਰਗਿਜ਼ ਨਹੀਂ,
ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੰਡੀ ਫੇਰ ਲੈ ਆਈ ਇਜਾਰੇਦਾਰ ਨੂੰ।
ਹਰ ਘੜੀ ਹਰ ਪਲ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ,
ਘੋਖਣਾ ਪੈਣਾ ਹੈ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ।
ਦਿਲ ’ਚ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਤਮੰਨਾ ਆਏਗਾ ਉਹ ਇਨਕਲਾਬ,
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੈ ਭਰੋਸਾ ਅਰਸ਼ ਖ਼ਿਦਮਤਗਾਰ ਨੂੰ।
