ਤਾਰਾ ਚਮਕਦਾ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਦਾ !
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਲਾਲ ਸੂਹੀ ਜੀਭ ਚਮਕਦੀ,
ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਮਲਬੇ ਦੇ ਹੇਠੋਂ;
ਤਿਣਕਿਆਂ ਦਾ ਜਾਲ ਕੰਬਦਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਜਿਸਮ ਤੇ;
ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਚਰਖੜੀ ਘੁੰਮਦੀ
ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਨਾਭ ਦੇ ਅੰਦਰ;
ਕਹਿਰ ਦੇ ਸਿੰਧ ਦਾ ਇਕ ਬਿੰਦੂ ਹੀ
ਲਾਲ ਨੋਕ ਚੀਖਦੀ ਡਾਢੇ ਵਾਣ ਦੀ,
ਦਸਦੀ ਸ਼ਾਨ ਲੁਕੇ ਤੀਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਦੀ—
ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅੱਗ ਹੈ
ਅੰਨ੍ਹੇ ਤੀਰ-ਅੰਦਾਜ਼ ਦਾ ਜਿਸਮ ਵੀ,
ਜਿਸਨੇ ਗੁਪਤਵਾਸ ਕੀਤਾ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਣੇ ਜਾਲ ਵਿਚ—
ਕਦੇ ਕਦੇ ਧੁੰਮਦਾ !
ਧ੍ਰੁਵ ਤਾਰੇ ਨੂੰ ਚੁੰਮ੍ਹਦਾ।
