ਦਿਲ ਦਾ ਮੈਨੂੰ ਫੱਟ ਵਿਖਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
ਗ਼ੈਰਾਂ ਤਾਈਂ ਹਾਲ ਸੁਣਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆਪੇ ਚੋਰੀ ਹੋ ਗਿਆ ਮੈਂ,
ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਚੋਰ ਬਣਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
ਲੱਖਾਂ ਹੀਰਾਂ ਵਸਦੀਆਂ ਏਥੇ ਪਰ ਮੈਨੂੰ,
ਜੋਗੀ ਵਾਲਾ ਭੇਸ ਵਟਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
ਇਕ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜੁਰਮ ਤੇ ਮੈਂ ਸਮਝਾ ਦੇਵਾਂ,
ਵੇਹੜੇ ਨੂੰ ਤੇ ਇੰਜ ਸਮਝਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
ਉਹਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦਿਲ ਪਰਚਾ ਲੈਂਦਾ,
ਡਾਰੋਂ ਵਿੱਛੜ ਕੇ ਕੁਰਲਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
'ਸਦਫ਼' ਨੇ ਤੇਰੇ ਨਾਵੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਲਾ ਦਿੱਤਾ,
ਨੱਚ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਯਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਆਉਂਦਾ ਨਈਂ ।
