ਦਿਲ ਦਾ ਸੁੰਨਮ-ਸੁੰਨਾ ਵਿਹੜਾ, ਵੱਸੇ ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ।
ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਦੀ ਫੁਲਵਾੜੀ ਵੀ ਤੇ ਹੱਸੇ ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ।
ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ਕੋਈ ਤੱਤੜੀ ਸੱਸੀ ਏਧਰ ਆਵੇ,
ਆਪਣਾ ਆਪ ਤਲਬ ਦਾ ਥਲ ਵੀ ਵੱਸੇ ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ।
ਰਾਹ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਛੁਪਾਵਣ,
ਜੇ ਏਧਰ ਆ ਨਿਕਲਣ ਭੁੱਖੇ ਤੱਸੇ ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ।
ਉਸ ਤੋਂ ਪੀੜ ਉਧਾਰੀ ਲੈ ਕੇ ਸ਼ਿਅਰਾਂ ਵਿਚ ਰਚਾਵਾਂ,
ਕੋਈ ਤਾਂਘ ਜੇ ਸੋਚ ਮੇਰੀ ਨੂੰ ਖੱਸੇ ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ।
ਸੱਟ ਸਿਰੇ ਵਿਚ ਪਵੇ ਅਜਿਹੀ ਸਭ ਆਦਮ ਭੁੱਲ ਜਾਵਣ,
ਜੇ 'ਤਾਇਬ' ਹਿੰਮਤ ਦਾ ਘੋੜਾ ਕੱਸੇ ਕਦੀ ਕਦਾਈਂ ।
