ਦਿਲ ਟੁੱਟਿਆ ਤੇ ਫ਼ਕੀਰ ਬਣਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗੇ ਇਸ਼ਕ-ਏ-ਖ਼ੁਦਾ ਹੈ।
ਕੰਨ ਪੜਵਾ ਤੇ ਦਰ-ਦਰ ਮੰਗਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਲੱਗੇ ਇਸ਼ਕ-ਏ-ਸਜ਼ਾ ਹੈ।
ਕਿਸੇ ਕੀ ਪਤਾ ਕੀ ਬੀਤੀ ਆਸ਼ਕ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਵੇਖ ਹੱਸਣ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਹੈ।
ਮੌਤ ਆਉਂਦੀ ਨਾ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਲੱਗੇ ਰੱਬ ਵੀ ਮੈਥੋਂ ਖ਼ਫ਼ਾ ਹੈ।
ਕਬਰੀਂ ਬੈਠਿਆਂ ਵੀ ਕੋਈ ਹਾਕ ਮਾਰੇ, ਉੱਠ ਵੇਖਿਆ ਓਹੀ ਬੇਵਫ਼ਾ ਹੈ।
ਨਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਨਾ ਅੱਖੀਂ ਨਮੀ ਸੀ, ਕਿੱਧਰੋਂ ਆਉਂਦੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਹਵਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਰੀ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ ਤਾਂ ਸਹੀ ਕੀ ਗਵਾਹ ਹੈ।
ਤੂੰ ਹੀ ਆਸ਼ਕ ਜਾਨ ਦੇ ਚੱਲਿਓਂ, ਜੀਹਦੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਉਹੀ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੈ।
ਮਾਂ ਆਸ਼ਕ ਦੀ ਰੋ ਰੋ ਮਰੀ, ਦਿੱਤੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕਾਹਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ।
ਜਿਹਨੇ ਕਦਰ ਪਾਈ ਤੇਰੀ ਨਾ ਤੂੰ ਪਾਈ, ਮੁੱਕ ਗਇਓਂ ਤੂੰ ਵੀ ਤਾਂ ਬੇਵਫਾ ਹੈ।
ਜਿਹਨੂੰ ਪੀਰ ਆਖੇ ਓਹੀ ਦਗ਼ਾ ਕਰ ਗਈ, ਦਿੱਤੀ ਖ਼ੁਦਾ ਨੇ ਕਾਹਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ।
ਬੈਠਾ ਕੋਸੇ ਰੱਬ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਸ਼ਕਾ, ਏਹੀ ਇਸ਼ਕ ਕਰਨ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਹੈ।
