ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੋਟ ਦਲੀਲਾਂ ਕਰ ਕਰ,
ਪੱਕੇ ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ ਸੀ ।
ਸੁਰਖ਼ ਸੁਨੈਹਰੀ ਕੋਟ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ,
ਸੀਖੋ ਸੀਖ ਮੁਨਾਰੇ ਸੀ ।
ਓਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਬਡੇ ਸੂਰਮੇ,
ਕਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀਹਾਰੇ ਸੀ ।
ਸੂਰਜ ਚੰਦ ਰਸੋਈਏ ਜਿਨ ਕੇ
ਪਾਵਕ ਚੀਰ ਪਖਾਰੇ ਸੀ ।
ਇੰਦਰ ਬਾਗ਼ ਲਗਾਵਣ ਜਿਨਕੇ,
ਸਾਗਰ ਪਾਣੀਹਾਰੇ ਸੀ
ਕੁੰਭ ਕਰਨ ਤੇ ਮੇਘ ਨਾਦ ਨੇ,
ਕਾਲ ਕੈਦ ਕਰ ਡਾਰੇ ਸੀ ।
ਰਾਵਨ ਰੇਤ ਰਲੇ ਖਿਨ ਭੀਤਰ,
ਜਿਨਕੇ ਬੰਕ ਦਵਾਰੇ ਸੀ ।
ਕੇਸੋਂ ਕੰਸ ਜਿਮੀਂ ਪਟਕਾਏ,
ਅਰਸ਼ੋਂ ਕਾਲ ਉਲਾਰੇ ਸੀ ।
ਹਰਨ ਕਸ਼ਪਿ ਹਰਨਾਕਸ਼ ਮਾਰੇ,
ਲੈ ਵਰ ਮਰਨ ਵਸਾਰੇ ਸੀ ।
ਬਲੀ ਬਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਮਾਰੇ,
ਜੀਵਨ ਆਸ ਜੁਗ ਚਾਰੇ ਸੀ ।
ਰੋਂਦੇ ਗਏ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਬਨ ਬਨ,
ਜਿਨ ਜਿਨ ਪੈਰ ਪਸਾਰੇ ਸੀ ।
ਈਸ਼ਰ ਦਾਸਾ ਕਾਲ ਬਲੀ ਨੇ,
ਬਲੀ ਭਸਮ ਕਰ ਡਾਰੇ ਸੀ ।
