ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਿਲ ਰਹੇ ਨੇ ਰਾਵੀ ਚਨਾਬ ਵਾਂਗੂੰ ।
ਤੂੰ ਆ ਕਿ ਤੁਰ ਨਾ ਜਾਵਣ ਇਹ ਪਲ ਵੀ ਖ਼੍ਵਾਬ ਵਾਂਗੂੰ।
ਅਹਿਸਾਸ ਹਾਂ ਮੈਂ, ਬਾਗਾਂ ਦਾ ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ,
ਜੂੜੇ ’ਚ ਟੁੰਗ ਨਾ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਗੁਲਾਬ ਵਾਂਗੂੰ ।
ਮੈਂ ਕਦ ਕਿਹਾ ਸੀ ਤੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਨਸ਼ਾ ਹੈ,
ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਤੂੰ ਤਿੱਖੀ ਸ਼ਰਾਬ ਵਾਂਗੂੰ ।
ਯਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਡਿੱਗਦੇ, ਇਤਬਾਰ ਆਪਣਾ ਮੈਂ,
ਰੱਦੀ ’ਚ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਪਾਟੀ ਕਿਤਾਬ ਵਾਂਗੂੰ ।
ਪੀਂਦੇ ਸੀ ਕੱਲ੍ਹ ਜਿਸ ’ਚੋਂ ਉਹ ਰੱਜ ਰੱਜ ਪਾਣੀ,
ਹੁਣ ਸਮਝਦੇ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੰਧਲੇ ਤਲਾਬ ਵਾਂਗੂੰ ।
ਰੇਖਾਵਾਂ, ਚਿੱਤਰ ਕਿਥੇ ਤੇ ਅੰਕੜੇ ਨੇ ਕਿੱਥੇ,
ਨਾ ਕਰ ਜੁਮੈਟਰੀ ਦੀ, ਗੱਲ ਵੀ ਹਿਸਾਬ ਵਾਂਗੂੰ ।
