ਦੁੱਖਾਂ ਦਰਦਾਂ ਮਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਜਦ ਝਾਤੀ ਪਾਨਾਂ ।
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਹਿਣਾਂ ਵਿਚ ਰੁੜ੍ਹਨਾਂ ਗੋਤੇ ਖਾਨਾਂ ।
ਉੱਚੀ ਦਾਖ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਦਾਰੂ ਤੱਕ ਤੱਕ ਕੇ ਲਲਚਾਵਾਂ ।
ਥੂਹ ਕੌੜੀ ਵੀ ਆਖ ਨਾ ਸਕਾਂ, ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਜਾਵਾਂ ।
ਹੀਲੇ ਚਾਰੇ ਕਰਿਆਂ ਵੀ ਕੁੱਝ ਪੈਂਦਾ ਨਹੀਂ ਪਿੜ ਪੱਲੇ ।
ਨਾ ਕਰਿਆਂ ਵੀ ਗੱਲ ਨਾ ਬਣਦੀ ਰੋਗ ਨਾ ਜਾਂਦੇ ਝੱਲੇ ।
ਛਿੱਥਾ ਪੈ ਮੁਹਾਰਾ ਹੱਥੋਂ ਸਿਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬਹਿ ਜਾਨਾਂ ।
ਦੁੱਖਾਂ ਦਰਦਾਂ ਮਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਜਦ ਝਾਤੀ ਪਾਨਾਂ ।
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਹਿਣਾਂ ਵਿਚ ਰੁੜ੍ਹਨਾਂ ਗੋਤੇ ਖਾਨਾਂ ।
ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ, ਅਵਤਾਰ, ਪੈਗ਼ੰਬਰ ਲੱਖਾਂ ਹੋਰ ਸਿਆਣੇ ।
ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਚੀਲੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਏ ।
ਇਸ ਜੀਵਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਨਾ ਰੋਗ ਗਵਾਏ,
ਉਹੋ ਕੌਮਾਂ, ਉਹੋ ਬੰਦੇ
ਲੋਭ ਹੰਕਾਰਾਂ ਪੱਟੇ
ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਫੱਟੇ ।
ਗੱਲੇ ਕੱਥੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹੋ ਡਾਂਗੋ ਡਾਂਗੀ ਹੋਣਾ ।
ਸੁਖ ਦੇ ਸੁਫ਼ਨੇ ਲੈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਅੱਖ ਉਘੜੇ ਤਾਂ ਰੋਣਾ ।
ਇਕਲ ਵੰਜੇ ਬਹਿ ਬਹਿ ਸੋਚਾਂ ਕਦ ਪਰਤਣਗੀਆਂ ਰੁੱਤਾਂ ।
ਅਜੇ ਤੇ ਚਾਰ ਚੁਫ਼ੇਰੇ ਤੱਕਾਂ ਉਹੋ ਲੁੱਟ ਘੜੁੱਤਾਂ ।
ਉਹੋ ਬਗਲੇ ਭਗਤਾਂ ਦਾ ਨਦੀਆਂ ਤੇ ਡੇਰਾ ਲਾਣਾ ।
ਉਹੋ ਭੋਲੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਦਾ ਭਉਂ ਭਉਂ ਕੇ ਧੋਖਾ ਖਾਣਾ ।
ਦੁੱਖਾਂ ਦਰਦਾਂ ਮਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵੱਲ ਜਾਂ ਝਾਤੀ ਪਾਨਾਂ ।
ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਵਹਿਣਾਂ ਵਿਚ ਰੁੜ੍ਹਨਾਂ ਗੋਤੇ ਖਾਨਾਂ ।
