ਦੂਰ ਦੇ ਢੋਲ ਵੀ ਨਾ ਸੁਹਾਣੇ ਰਹੇ।
ਦੋਸਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਈ ਬੇ-ਪਛਾਣੇ ਰਹੇ।
ਰਾਤ ਪੁੰਨਿਆਂ ਕਦੀ ਰਾਤ ਮੱਸਿਆ ਦੀ,
ਪੌਂ ਬਾਰਾ ਕਦੇ , ਤਿੰਨ ਕਾਣੇ ਰਹੇ ।
ਐ ਲੁਹਾਰਾਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਐ ਸਰਾਫ਼ਾਂ ਗਲੀ,
ਜਾਂ ਨਿਸਾਰ ਤੇਰੇ ਕਿਉਂ ਨਿਮਾਣੇ ਰਹੇ।
ਖ਼ੁਦ ਫਰਾਮੋਸ਼ ਮੈਂ ਖ਼ੁਦ ਫਰਾਮੋਸ਼ ਤੂੰ ,
ਹੋਸ਼ ਅਪਣੇ ਕਦੇ ਨਾ ਟਿਕਾਣੇ ਰਹੇ ।
ਲੋਕ ਸੂਰਜਮੁਖੀ ਲੋਕ ਚੰਦਰ ਮੁਖੀ,
ਯਾਦ ਸਭ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰਾਣੇ ਰਹੇ ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਫਰ ਹੈ ਇਹ ਕੈਸਾ ਸਫਰ,
ਹਮਸਫਰ ਹਮਸਫਰ, ਨਾ ਪੁਰਾਣੇ ਰਹੇ।
ਵਕਤ ਮਛਲੀ ਤਰਾਂ ਉਲਟ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ,
ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਮੁਹਾਣੇ ਰਹੇ ।
ਜ਼ਾਬਤੇ ਤੋਂ ਪਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੂਫਾਨ ਹੈ ,
ਜ਼ਾਬਤੇ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਤਾਣੇ ਰਹੇ ।
