ਇਸ ਪੜਾ ਤੇ ਆਣ ਕੇ ਚਿਰ ਦਾ ਖੜ੍ਹਾਂ
ਸੋਚਦਾਂ ਪਿਛੇ ਮੁੜਾਂ,
ਸੋਚਦਾਂ, ਅੱਗੇ ਵਧਾਂ ।
ਇਸ ਦੁਚਿਤੀ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੇ ਤਾਂ
ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਏ ਨੇ ।
ਪਿਛੇ ਮੁੜਨਾ ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ,
ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਵੀ ਔਖੇਰਾ ਭਾਸਦਾ ਹੈ ।
ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ।
ਕਿਉਂ ਨਾ ਏਸੇ ਰੁਖ ਹੇਠਾਂ,
ਬੈਠ ਦੋ ਘੜੀਆਂ ਲੰਘਾਵਾਂ ।
ਅੱਗੇ ਪਿਛੇ ਦੇ ਝਮੇਲੇ ਛੱਡ ਸਾਰੇ,
ਅੱਜ ਦੀ ਇਸ ਘੜੀ ਦੀ ਹੀ ਕਦਰ ਪਾਵਾਂ ।
ਇਸ ਦੁਚਿਤੀ ਵਿਚ ਖਲੋਤਾ,
ਮੈਂ ਸਹਾਰੇ ਭਾਲਦਾ ਹਾਂ ।
ਕਈ ਢੁੱਚਰ ਢੂੰਡਦਾ ਹਾਂ ।
ਪਰ ਇਹ ਜ਼ਾਲਮ ਸੋਚ ਮੁੜ ਤੰਗ ਕਰਦੀ,
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਚੈਨ ਨੂੰ ਹੈ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ।
"ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਕਦ ਭਲਾ ਕੋਈ,
ਘਰ ਬਣਾ ਕੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ।
ਮੂਰਖ ਮਨਾਂ,
ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਹੀ ਭਲਾ ਜੇ ਬੈਠਣਾ ਹੈ,
ਏਸ ਲੰਮੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ,
ਰੁੱਖ ਬਥੇਰੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੇ,
ਛਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਏਸ ਨਾਲੋਂ,
ਸੰਘਣੀ ਕੁਝ ਜਾਪਦੀ ਹੈ ।
ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਭਲਾ ਹੁਣ,
ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜੁਰਅਤ ਕਰਦਾ ।
ਖਿੱਚ ਧੂਹ ਕੇ ਹੀ ਸਹੀ ਪਰ,
ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਤੂੰ ਪੈਰ ਆਪਣੇ,
ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਧਰਦਾ ।
