ਦੁਖ ਤੇ ਸੁੱਖ ਦਾ ਹਰ ਇਕ ਝਗੜਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਖ਼ੂਨ ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਿਆਨਾਂ ਅੰਦਰ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੀਮਕ ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀ ਦੀ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਏ,
ਉਹਦੇ ਦਿਲ ਚੋਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਉੱਕਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਏ ਇਸਰਾਂ ਹੁੰਦਾ,
ਬਿਨ ਮਾਲੀ ਜਿਉਂ ਲਾਇਆ ਬੂਟਾ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਉਹਦੇ ਵਿਛੜਣ ਦਾ ਮੈਂ ਸ਼ਿਕਵਾ ਕਰਦਾ ਕਿਸਰਾਂ,
ਨ੍ਹੇਰੇ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵਾਂ ਤੀਕਰ ਲੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖ਼ਵਰੇ ਕੀ-ਕੀ ਮਨਜ਼ਰ ਹੋਵਣ,
ਸੋਚ ਦਾ ਪੰਛੀ ਜਿਹੜੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਲਗਦਾ ਏ ਇਕ ਐਸਾ ਵੀ ਦੁਖ ਹਰ ਬੰਦੇ ਨੂੰ,
ਜਿਹੜਾ ਉਹਦੀਆਂ ਸਾਹਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਟੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਡਿਗਦਾ ਏ ਸਿਰ ਪਗੜੀ ਨਾਲ 'ਸਲੀਮ' ਉਸੇ ਦਾ,
ਜਿਹੜਾ ਅੱਜ-ਕੱਲ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
