ਡੂੰਘੀਆਂ-ਡੂੰਘੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਸਨ ਤੇ, ਪਲ-ਪਲ ਜੀਅ ਘਬਰਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਨਿੰਮ੍ਹਾ-ਨਿੰਮ੍ਹਾ ਚਾਨਣ ਸੀ ਤੇ, ਰਾਹੀ ਟੁਰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਨਾ ਕੁਈ ਸੱਜਣ, ਨਾ ਕੁਈ ਬੇਲੀ, ਨਾ ਕੁਈ ਆਇਆ ਸੁਖ ਦਾ ਸਾਹ,
ਖ਼ੌਰੇ ਅੱਜ ਬਨੇਰੇ ਉੱਤੇ, ਕਾਂ ਕਾਹਤੋਂ ਕੁਰਲਾਂਦਾ ਸੀ ?
ਇਹ ਵੀ ਸੱਚ ਏ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ, ਉਹਨੇ ਹਾਰ ਨਾ ਮੰਨੀ ਸੀ,
ਇਹ ਵੀ ਸੁਣਿਐਂ ਮੇਰੇ ਵਾਂਗੂੰ, ਉਹ ਪਿੱਛੋਂ ਪਛਤਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਓਸੇ ਖੁੱਡੋਂ ਉਹਨੂੰ ਵੈਰੀ, ਨਾਗ-ਜ਼ਹਿਰੀ ਨੇ ਡੰਗਿਆ ਏ,
ਅਪਣਾ-ਆਪ ਬਚਾਵਣ ਲਈ ਉਹ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਆਂਹਦਾ ਸੀ ।
ਉਹਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕੋਈ ਵੀ, ਚੇਤੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੱਖੀ ਸੀ,
ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਯਾਦ ਕਰਾਂਦਾ ਸੀ ।
ਲੰਘ ਗਿਆ ਸੀ ਵੇਲਾ ਓਦੋਂ, ਜਦੋਂ 'ਸਲੀਮ' ਇਹ ਹੋਸ਼ ਆਈ,
ਮੈਂ ਉਹਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਂਦਾ ਸਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅਜ਼ਮਾਂਦਾ ਸੀ ।
