ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗਾ।
ਕੱਲਿਆਂ ਬਹਿ ਕੇ ਰੋਵਾਂਗਾ।
ਮੈਂ ਆਖ਼ਿਰ ਅਪਣੀ ਕਿਸ਼ਤੀ,
ਆਪਣੇ ਆਪ ਡੁਬੋਵਾਂਗਾ।
ਇਕ ਦਿਨ ਵਹਿਸ਼ਤ ਵਿਚ ਆ ਕੇ,
ਜੋ ਪਾਇਆ ਉਹ ਖੋਵਾਂਗਾ।
ਬਿਰਹੋਂ ਦਾ ਤਿੱਖਾ ਕੰਡਾ,
ਦਿਲ ਵਿਚ ਆਪ ਚੁਭੋਵਾਂਗਾ।
ਮੇਰਾ ਬੋਝ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ,
ਮੈਂ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਢੋਵਾਂਗਾ।
ਅਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਜ਼ਖ਼ਮਾਂ ਨੂੰ,
ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਧੋਵਾਂਗਾ।
