ਦੁਨੀਆਂ ਵਸਦੀ, ਉਜੜਦੀ ਜਾਪਦੀ ਏ,
ਕਿਰ ਰਹੇ ਹੰਝੂਆਂ ਵਾਂਗ ਖਿਆਲ ਮੇਰੇ।
ਜੀਵਨ ਰੁੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਗ਼ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹੁ ਅੰਦਰ,
ਠੰਢੇ ਹੋ ਰਹੇ ਦਿਲੀ ਉਬਾਲ ਮੇਰੇ।
ਓਹਲੇ ਰੋ ਰੋ ਡੁਸਕੀਆਂ ਲੈ ਰਹੇ ਨੇ,
ਬਾਕੀ ਰਹਿਣ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਾਲ ਮੇਰੇ।
ਡਾਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਕਰਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੈ ਰਹੇ ਨੇ,
ਜੋ ਹਰਬੰਸ ਨੇ ਰੱਖੇ ਸੰਭਾਲ ਮੇਰੇ।
ਤੋੜੀ ਓਸ ਜੇ ਤੋੜ ਮੈਂ ਚਾੜ੍ਹਨੀ ਏਂ,
ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਰ ਮੇਰੇ ਵੈਣ ਪਾਣ ਵਾਲਾ।
ਮੇਰੀ ਅਰਥੀ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕੌਣ ਹੋਸੀ,
ਦਿਲੀ ਦਰਦ ਵਿਚ ਰੋਂਦਿਆਂ ਜਾਣ ਵਾਲਾ।
