ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਵਿੱਚੋਂ, ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਅਸਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਪੱਥਰ ਦੇ ਬੁੱਤ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਏਥੋਂ ਬਸ਼ਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਕਾਗਜ਼ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨੇ ਰਲ-ਮਿਲ, ਏਥੇ ਰੌਣਕ ਲਾਈ,
ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੂਆਂ ਮੁੱਕੀਆਂ, ਨਾਲੇ ਇਤਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਰਾਤ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਕਾਬਜ਼ ਹੋਈ, ਇਹਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਟੁੱਟੇ,
ਫ਼ਜਰ ਨਿਮਾਣੀ ਰੋ-ਰੋ ਲੱਭੇ, ਕਿੱਥੇ ਗਜਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਏਸ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕੀ, ਨਿੰਮੋਂ-ਝੂਣੇ ਹੋਏ,
ਰੂਹ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੁੱਟੀ-ਪੁੱਟੀ, ਦਿਲ ਦੇ ਨਗਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਸੜਦੀ ਬਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਧੁੱਪਾਂ ਕਹਿਰ ਵਸਾਏ,
ਰਹਿਮਤ ਦਾ ਮੀਂਹ ਖ਼ਾਬਾਂ ਹੋਇਆ, ਠੰਢੇ ਅਬਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਆਸ਼ਿਕ ਪਿਆਰ ਦਾ ਚੇਤਾ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਈ ਟੁਰ ਗਏ,
ਸੰੁਜੀ ਸੱਖਣੀ ਸੂਲੀ ਰੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਫ਼ਖ਼ਰ ਗਵਾਚੇ ।
ਲੱਖਾਂ ਚਿੜੀਆਂ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ, ਫੇਰ ਦੁਬਾਰਾ ਚਹਿਕਣ,
ਇਹਨਾਂ ਲਈ ਮੈਂ ਲੱਭਦਾ ਫਿਰਨਾਂ, 'ਆਸ਼ਿਕ' ਫ਼ਜਰ ਗਵਾਚੇ ।
