ਸਦੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਬੁੱਢਾ ਬੋੜ੍ਹ,
ਇਸ ਦੇ ਅੰਗੀਂ ਰਚਿਆ ਕੋੜ੍ਹ ।
ਐਵੇਂ ਮੱਲੀ ਬੈਠਾ ਥਾਂ,
ਪਰ ਨਾ ਦੇਵੇ ਭੋਰਾ ਛਾਂ ।
ਪੱਤਾ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਨਾ ਲੱਭੇ,
ਚਿਰ ਦੇ ਝੜ ਚੁੱਕੇ ਨੇ ਸੱਭੇ ।
ਹੁਣ ਨਾ ਹੇਠ ਮੁਸਾਫਰ ਬਹਿਣ,
ਸੁੱਕੇ ਟਾਹਣ ਕਹਾਣੀ ਕਹਿਣ ।
ਹੁਣ ਨਾ ਇੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਗਾਉਣ,
ਉਪਰ ਇਸ ਦੇ ਗਿਰਝਾਂ ਭਾਉਣ ।
ਹੁਣ ਨਾ ਹੇਠਾਂ ਗਿੱਧੇ ਪੈਣ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਇਸ ਤੇ ਉੱਲੂ ਰਹਿਣ ।
ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਸੀ ਇਸ ਦੇ ਥੱਲੇ,
ਨੱਚਦੇ ਗੱਭਰੂ ਹੋ ਕੇ ਝੱਲੇ ।
ਇਸ ਥਾਂ ਆ ਕੇ ਨਿੱਕੇ ਬਾਲ,
ਭੁਲ ਜਾਂਦੇ ਸੀ ਹੋਰ ਖ਼ਿਆਲ ।
ਗੁੱਲੀ ਡੰਡਾ ਅੱਠੇ ਪਹਿਰ,
ਨਾ ਜਾਨਣ ਕੀ ਹੁੰਦੇ ਵੈਰ ।
ਪਾ ਪੀਂਘਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਹਰ ਸਾਲ,
ਝੂਟਦੀਆਂ ਸਨ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ।
ਪਰ ਹੁਣ ਹੋਇਆ ਬੁੱਢਾ ਬੋੜ੍ਹ,
ਹਿੱਲਣ ਇਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜ ।
ਝੱਖੜ ਹੱਥੋਂ ਹੱਡ ਤੁੜਾਵੇ,
ਵਿਚ ਹਨੇਰੀ ਝੋਲੇ ਖਾਵੇ ।
ਡਰਦੇ ਮਾਰੇ ਨਿੱਕੇ ਬਾਲ,
ਭੁਲੇ ਇਸ ਦਾ ਅੱਜ ਖ਼ਿਆਲ ।
ਆਖਣ "ਇਸ ਤੇ ਡੈਣਾਂ ਰਹਿਣ,
ਬਾਲਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਚੁੱਕਣ ਪੈਣ ।
ਭੂਤ ਪਰੇਤਾਂ ਲਾਏ ਡੇਰੇ,
ਉਤਰ ਹੇਠਾਂ ਵਿਚ ਹਨੇਰੇ ।
ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਲੁੱਡੀ ਪਾਉਣ,
ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਿਆ ਨਾ ਨਜ਼ਰੀਂ ਆਉਣ ।"
ਆਖਣ "ਕੋਈ ਨਾ ਉਥੇ ਜਾਵੇ,
ਜਿਹੜਾ ਜਾਵੇ ਜਿੰਦ ਗਵਾਵੇ ।"
ਇਸ ਲਈ ਨਿਕ ਮੁਨਿੱਕੇ ਬਾਲ,
ਭੁੱਲੇ ਇਸ ਦਾ ਅੱਜ ਖ਼ਿਆਲ ।
ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਏ ਬੁੱਢਾ ਬੋੜ੍ਹ,
ਟੁਟਦੇ ਜਾਂਦੇ ਇਸ ਦੇ ਜੋੜ ।
ਲੰਮੀ ਆਯੂ ਬੈਠਾ ਭੋਗ,
ਲੱਗੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਰੂ ਰੋਗ ।
ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਢੋਂ ਹੀ ਉਲਟਾਈਏ,
ਰੁੱਖ ਨਵਾਂ ਹੁਣ ਇਸ ਥਾਂ ਲਾਈਏ ।
ਜੁਗਾਂ ਤੀਕਰ ਵੰਡੇ ਛਾਵਾਂ,
ਵੱਗਣ ਹੇਠਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਵਾਵਾਂ ।
ਫੁੱਟਣ ਉਸ ਦੇ ਪੱਤਰ ਸੂਹੇ,
ਮੁਸਕਾਣਾਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਬੂਹੇ ।
ਜਿਸ ਤੇ ਪੰਛੀ ਨੱਚਣ ਗਾਉਣ,
ਜਿਸ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਪੀਂਘਾਂ ਪਾਉਣ ।
ਜਿਸ ਦੇ ਹੇਠ ਮੁਸਾਫਰ ਬਹਿਣ,
ਜਿਥੇ ਭੰਗੜੇ ਗਿਧੇ ਪੈਣ ।
ਇਹ ਤੇ ਹੋਇਆ ਬੁੱਢਾ ਬੋੜ੍ਹ,
ਇਸ ਦੇ ਹੱਡੀਂ ਰਚਿਆ ਕੋੜ੍ਹ ।
