ਇਹ ਹੋਣਾ ਅਣਹੋਣੀ ਵਰਗਾ ਹੋਇਆ ਯਾ ਨਾ ਹੋਇਆ ਮੈਂ ।
ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੋਇਆ ਮੈਂ ।
ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰਾਤਾਂ ਆਣ ਦਵਾਤ ਉਲੱਦੀ ਏ,
ਪਲਕਾਂ ਤੇ ਆ ਤਾਰੇ ਚਮਕੇ ਦਰਦ ਹਨੇਰੇ ਰੋਇਆ ਮੈਂ ।
ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਤੇ ਫੇਰ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਓੜਕ ਲੋਕਾਂ ਕਹਿਣਾ ਏ,
ਜ਼ਿਹਨਾਂ ਦੀ ਜੂਹ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਬਗ਼ਾਵਤ ਬੋਇਆ ਮੈਂ ।
ਕੀਵੇਂ ਨਾਲ ਉਚਾਈਆਂ ਦੇ ਫਿਰ ਰਿਸ਼ਤਾ ਰਹੇ ਨਿਵਾਨਾਂ ਦਾ,
ਤੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਹਰਾ ਜਜ਼ੀਰਾ ਗ਼ਮ ਦਾ ਭਰਿਆ ਟੋਇਆ ਮੈਂ ।
ਮਾਰੇਗਾ 'ਸੁਲਤਾਨ' ਕੋਈ ਤੇ, ਕੌਣ ਮਰੇਗਾ ਸੋਚ ਲਵੋ,
ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਅੰਦਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਲਕੋਇਆ ਮੈਂ ।
