ਇਹ ਜੀਵਨ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਤੇ, ਕਦੋਂ ਦਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ।
ਹਿਆਤੀ ਦੇ ਅਜ਼ਾਬੋਂ ਜੇ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਡਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ।
ਕਲੇਜੇ ਲਾ ਲਿਆ ਗ਼ਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਹੋਰ ਖਾਂਦੀ ਏ,
ਜੇ ਮੈਂ ਦੁਰਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਤਾਂ, ਇਹ ਕੀਹਦੇ ਘਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ?
ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਦਾ ਡਿੱਠਾ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੋਣ ਚਾ ਆਇਆ,
ਜੇ ਫ਼ਜ਼ਰੇ ਪੰਧ ਚਾ ਪੈਂਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਘਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ।
ਕਦੇ ਝੋਲੀ 'ਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ, ਕਿਤੋਂ ਜੇ ਮੁੱਠ-ਕੁ ਹਾਸੇ,
ਮਿਰੇ ਦੋ-ਚਾਰ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ, ਤੇ ਬੁੱਤਾ ਸਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ।
ਅਖ਼ੀਰੀ ਹਰਫ਼ ਬਾਕੀ ਏ, ਲਿਖਾਂਗਾ ਆਖ਼ਰੀ ਵੇਲੇ,
ਜੇ ਓਹੋ ਹਰਫ਼ ਲਿਖਦਾ ਮੈਂ, ਕਦੋਂ ਦਾ ਮਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ।
ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ ਚੁਰਾਇਆ ਏ, ਕਿਸੇ 'ਸੁਲਤਾਨ' ਨੇ ਦਿਲ ਨੂੰ,
ਕਦੀ ਅਫ਼ਸੋਸ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਜ਼ਰ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ ।
