ਇਹ ਮਨ ਡਾਢਾ ਹੀ ਮੂਰਖ ਤੇ ਚੰਚਲ ਹੈ ।
ਅੱਠੇ ਪਹਿਰ ਹੀ ਉਠਦਾ ਬਹਿੰਦਾ ।
ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਣ ਦੀ ਥਾਂ,
ਆਪਣਿਆਂ ਬੇਗਾਨੜਿਆਂ ਦਾ,
ਬੁਰਾ ਭਲਾ ਚਿਤਵਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ।
ਤੁਰਦੇ ਜਾਂਦੇ,
ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮੁੱਕੇ ਵਟਦਾ ।
ਬਿਨਾ ਬਹਾਨੇ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਾਲ੍ਹਾਂ ਕੱਢਦਾ ।
ਸੌ ਵੇਰੀ ਮੈਂ,
ਇਕਲਵਾਂਝੇ ਬਹਿ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਹੈ ।
ਪਰ ਇਹ ਮੂਰਖ
ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਾਂ ਸਮਝਾਇਆ, ਮੰਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਲ,
ਇਕਰਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸਰ ਬਹਿੰਦਾ ।
ਇਕ ਖੂਹੇ ਦੇ ਡੱਡੂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ,
ਫੰਨੇ ਖਾਂ ਬਣ ਬਣ ਕੇ ਬਹਿੰਦਾ ।
ਏਸ ਮਸ਼ੀਨੀ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਦਰ,
ਵਿਹਲਾ ਕਿਹੜਾ ।
ਆਪਣੇ ਧੰਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਜਿਹੜਾ ।
ਆ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮੱਤਾਂ ਦੇਵੇ ।
ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਕੁਲ ਕਰਤੂਤਾਂ
ਗਿਣ ਗਿਣ ਦੱਸੇ ।
ਨਾ ਸਮਝੇ ਫਿਰ ।
ਆਪੇ ਕਿਧਰੇ ਹੱਡ ਗੋਡੇ ਤੁੜਵਾ ਬੈਠੇਗਾ ।
ਤੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਬਣੀ ਬਣਾਈ,
ਆਪਣੀ ਪੱਤ ਲੁਹਾ ਬੈਠੇਗਾ ।
