ਫ਼ਜਰ ਨੂੰ ਤੰਬੂ ਪੁੱਟ ਲਏ
ਮਿਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ,
ਚੁੱਕ ਪੈੜਾਂ ਦੀ ਸੁੰਞ ’ਚੋਂ
ਥਲ ਮਾਰੇ ਚੋਕਾਂ।
ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਪਿਆਸ ਬਿਨ
ਨਾਂਹ ਕੋ ਪਰਛਾਵਾਂ,
ਖੁਭੀਆਂ ਕਿਸੇ ਖ਼ਲਾ 'ਚੋਂ
ਕੁਝ ਪੱਥਰੀਂ ਨੋਕਾਂ।
ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆਂ ਮਿਲਣਗੇ
ਪਰਦੇਸ ਚ ਮੈਨੂੰ,
ਸ਼ਰਤਾਂ ਕੁਝ ਨ ਰੱਖੀਆਂ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਲੋਕਾਂ।
ਸਜਦੇ ਫ਼ਜਰ ਨੂੰ ਲਭਦੇ
ਉਸ ਸਿਖਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ,
ਮੈਂ ਨ ਕਾਲ ਫ਼ਕੀਰ ਦੇ
ਕਦੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਰੋਕਾਂ।
ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਪਰਵਾਹ ਨ
ਰੋਹ ਚਰਖ਼ ਦੀ ਯਾਰੋ,
ਰੱਬ ਦੇ ਬੰਦੇ ਜਾਣ ਨ
ਜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਝੋਕਾਂ।
ਤੱਤੀ ਵਾਏ ਝੁਲਸਿਆ
ਤੂੰ ਬੋਲ ਪੁਰਾਣਾ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਫ਼ਜਰ ਦੀ ਨੀਂਦ ਨੂੰ
ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨ ਝੋਕਾਂ।
ਭੋਲੀ ਤ੍ਰਿਣ ਕਿਉਂ ਕੰਬਦੀ
ਤਕ ਅੰਬਰ ਡਾਢੇ,
ਮੈਂ ਤਾਂ ਨੀਂਦ ਦੀ ਬੂੰਦ 'ਤੇ
ਥਲ ਤਪਦੇ ਜੋਖਾਂ।
ਸੁਣ ਸੂਰਜ ਬੇਗਾਨਿਆਂ
ਕਿਉਂ ਅੱਗ ਵਰ੍ਹਾਈ ?
ਜੁਗਨੂੰ ਦਾਮਨ ਲੱਗ ਮੈਂ
ਲਖ ਭਵਜਲ ਘੋਖਾਂ।
