ਫ਼ਜਰਾਂ ਕਿੱਥੇ ਲੱਥੀਆਂ
ਥਲ ਵਾਟ ਸਤਾਣੀ,
ਪੰਛੀ ਰਹੇ ਨ ਪਰਬਤਾਂ
ਤੇ ਬੂੰਦ ਨ ਪਾਣੀ।
ਸੁਣੀ ਮੈਂ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ੀਆਂ
ਸੀ ਪੀੜ ਦੀ ਹੂੰਗਰ,
ਕਦੇ ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਕਰਵਾਨੀ।
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਚੁੱਪ ਹੈ
ਮੇਰੇ ਬੋਲ 'ਤੇ ਸੁੱਤੀ,
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਸੁੱਤਿਆਂ ਛੋਡ ਗਏ
ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੇ ਹਾਣੀ।
ਕਾਲ ਦੇ ਹੜ੍ਹ ਵਿਚ ਅਸਾਂ ਦੀ
ਕਿਸੇ ਸਾਰ ਨ ਲੀਤੀ,
ਰਾਹ ਰਹੀ ਮਿਰੇ ਉਡੀਕਦੀ
ਕੋਈ ਸ਼ਾਖ਼ ਨਿਮਾਣੀ।
ਓਦੋਂ ਅੰਬਰ ਨਾਲ ਮੈਂ
ਸਾਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋਇਆ,
ਕਬਰੀਂ ਕੌਮਾਂ ਵੇਖਦੀ
ਜਦ ਪੌਣ ਪੁਰਾਣੀ।
ਤੀਰ ਯਜ਼ੀਦ ਨ ਪਾਣੀਆਂ,
ਰੋ ਪਿਆਸ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆਂ,
“ਰੰਗ ਹੁਸੈਨ ਸੀ ਨਬੀ ਦੀ
ਵਿਚ ਨਜ਼ਰ ਸੁਹਾਣੀ।”
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ-ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ
ਚੁੱਪ ਦਿਲਾਂ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ,
ਗੁਜ਼ਰੀ ਲੰਮੀ ਵਾਟ ਉਹ
ਮਿਰੇ ਅੱਥਰੂ ਥਾਣੀ।
ਸੁੱਤੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਸਾਮ੍ਹਣੇ
ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਜਾਵਾਂ,
ਮੇਲੇ ਭਰੇ 'ਚ ਪੀ ਲਏ
ਮੈਂ ਮੌਤ ਦੇ ਪਾਣੀ।
ਰੰਗ ਕਸੁੰਭਾ ਨਾਲ ਹੀ
ਹੱਸ ਵਣ ਪਏ ਖੇਡਣ,
ਕਿੱਥੇ ਵੰਝਲੀ ਰਾਂਝਣਾ
ਮੈਂ ਭਰੀ ਵਿਹਾਣੀ।
