ਹੱਥ 'ਚ ਵੰਝਲੀ ਕਾਸਾ ਸੋਟਾ, ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕੁਝ ਪਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਨਾ ਮੈਂ ਕੋਈ ਫ਼ਕੀਰ ਬਣਿਆ, ਖ਼ੁਦਾ ਜੇ ਤੂੰ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਆਇਆ ਨਹੀਂ।
ਨਾ ਸ਼ੈਰੀ ਕੋਈ ਫ਼ਕੀਰੀ ਕੀਤੀ, ਜੇ ਇਬਾਦਤ ਹੀ ਸਮਝ 'ਚ ਆਈ ਨਹੀਂ।
ਕਾਹਦਾ ਮੈਂ ਹੋਇਆ ਰਾਂਝਾ ਜੋਗੀ, ਜੇ ਯਾਰੀ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲਾਈ ਨਹੀਂ।
ਖ਼ੁਦਾ ਨਾ ਤੂੰ ਮਿਲਿਆ ਨਾ ਯਾਰ ਮਿਲਿਆ, ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ ਉਹ ਘਰ-ਘਰ ਜਾ ਕੇ।
ਕਰਨੀ ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ ਔਖੀ ਬਹੁਤ ਫ਼ਕੀਰੀ ਪਈ, ਆਇਆ ਬੁੱਲ੍ਹਾ ਵੀ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਧੱਕੇ ਖਾਕੇ।
ਯਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਰਿਹਾ ਖ਼ੁਦਾ ਉਹ, ਪਰ ਰੱਬਾ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ 'ਚ ਮਿਲਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕੀ ਯਾਰ ਮਨਾਇਆ ਕੀ ਖ਼ੁਦਾ ਉਹ, ਕੀ ਪਤਾ ਕੌਣ ਗ਼ਲਤ ਤੇ ਕੌਣ ਸਹੀ।
ਫੇਰ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ ਖ਼ੁਦਾ ਫ਼ਕੀਰਾ, ਜੇ ਦੁਨੀਆਂਦਾਰੀ 'ਚ ਹੀ ਤੂੰ ਪੈ ਗਿਆ।
ਉਹੀ ਰਾਂਝਾ ਫ਼ਕੀਰ ਜੋਗੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ, ਜਿਹੜਾ ਰੂਹ ਕੱਢ ਸੱਜਣ ਦੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ਼ੈਰੀ ਛੱਡਦੇ ਲਿਖਣਾ ਤੇਰੇ ਬਸ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਹੀਰ ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ।
ਜਾਂ ਯਾਰ ਮਨਾ 'ਲਾ ਜਾਂ ਖ਼ੁਦਾ ਤੂੰ ਆਪਣਾ, ਇਹੀ ਸੱਚੀ ਲੋਕੋ ਫ਼ਕੀਰੀ ਹੁੰਦੀ।
