ਫਿਰ ਨਜ਼ਰ ਤੇ ਛਾ ਗਿਆ ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਵਕਤ ਹੈ ਕਿ ਯਾਰ ਬਿਨ ਇਕ ਪਲ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਯਾਦ ਤੇਰੀ ਦੇ ਹੁਮਾ ਸਿਰ ਤੋਂ ਉਡਾਵਾਂ ਰਾਤ ਦਿਨ,
ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਲਾਰਿਆਂ ਦੇ ਪਰ ਕੁਤਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਐ ਮਲਾਹੋ ! ਲੈ ਚਲੋ ਬੇੜਾ ਮੇਰਾ ਮੰਝਧਾਰ ਨੂੰ
ਗਰਕ ਹੋ ਜਾਏ ਉਹ ਬੇੜਾ ਜੋ ਉਭਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਐ ਸਰਾਫੋ! ਐ ਲੁਹਾਰੋ! ਐ ਸ਼ਹਿਰ! ਐ ਸਹਿਰਯਾਰ,
ਰਾਤ ਦੇ ਮੱਥੇ ਕੋਈ ਸੂਰਜ ਉਕਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਜੋ ਘਰ ਬਨਾਉਂਦੇ ਨੇ ਸਦਾ,
ਬੇਘਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਘਰ ਉਸਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਵਕਤ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਲੈਂਦਾ ਹੇਠ ਜੋ,
ਵਕਤ ਕਾਹਿਲ ਤਾਂ ਓਸ ਉੱਥੇ ਹੱਥ ਉਠਾਰਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਰਾਤ ਮੱਸਿਆ, ਰਾਤ ਪੁੰਨਿਆ, ਆ ਰਹੀ ਇਕ ਜਾ ਰਹੀ,
ਸਾਬਕਾ ਮਾਸ਼ੂਕ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।
