ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅਸਾਂ ਰਾਤ ਸੁਲਾਈ ।
ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਜਗਾਈ ।
ਹੰਝੂਆਂ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੀ,
ਤਾਂਘ ਰਹੇ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ।
ਕੰਬਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ, ਥਰਕਣ ਰਿਸ਼ਮਾਂ,
ਕਿੱਧਰ ਗਏ ਸ਼ਬਨਮ ਮੋਤੀ ।
ਦੱਸਿਓ ਵੇ ਨਰਗਸ ਦੇ ਨੈਣੋਂ
ਕਿਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਚੁਰਾਈ ?
ਜਗਰਾਤੇ, ਨੈਣਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ,
ਕਿੰਜ ਉੱਠੀਆਂ ਬਾਗ਼ੋਂ ਖ਼ੁਸ਼ਬੋਆਂ ।
ਘਿਰ ਘਿਰ ਆਏ ਬੱਦਲ ਕਾਲੇ,
ਖੁਰ ਖੁਰ ਜਾਵਣ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਲੋਆਂ ।
ਸੁਹਲ ਹਨੇਰਾ ਮੱਧਮ ਚਾਨਣ,
ਪੱਤਿਆਂ 'ਚੋਂ ਝਰਦੀ ਰੁਸ਼ਨਾਈ ।
ਜਲ-ਤਰੰਗ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਵੱਜਦਾ,
ਹਰ ਇੱਕ ਫੁੱਲ ਪਿਆਲੀ ਬਣਿਆ ।
ਜੋ ਸੰਧੂਰ ਦੁਮੇਲੀ ਕਿਰਿਆ,
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲਾਲੀ ਬਣਿਆ ।
ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਸੂਰਜ ਦਾ ਕਾਸਾ,
ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਤ ਕੀ ਮੰਗਣ ਆਈ ?
ਹਰ ਹਉਕਾ ਹਿੱਕੜੀ ਦੀ ਪੀੜਾ,
ਹਰ ਸਾਹ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ।
ਇਉਂ ਹੋਠਾਂ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਆਉਂਦਾ,
ਜਿਉਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਝੋਲ ਬਹਾਰਾਂ ।
ਜਿਉਂ ਸਾਵਣ ਦੀਆਂ ਨੁਚੜਨ ਰਾਤਾਂ,
ਇਉਂ ਮੱਸਿਆ ਜਹੀ ਉਮਰ ਲੰਘਾਈ ।
ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਪਰ ਤਰੇੜਾਂ ਸੁੱਤੀਆਂ,
ਲਿਖੀਆਂ ਨਹੀਂ ਮੱਥੇ ਤਕਦੀਰਾਂ ।
ਲਹਿਰਾਂ ਆਵਣ, ਲਹਿਰਾਂ ਜਾਵਣ,
ਬਣਦੀਆਂ ਮਿਟਦੀਆਂ ਜਾਣ ਲਕੀਰਾਂ ।
ਇੱਕੋ ਹਰਫ਼ ਦਿਲੇ ਤੇ ਲਿਖਿਆ,
ਧੋ ਧੋ ਤੱਕਿਆ, ਮਿਟਦਾ ਨਾਹੀ ।
ਤਿਰੇ ਬਿਨਾਂ ਉਜਲੇ ਦਿਨ ਜੀਕਰ
ਧੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸੜਦੀ ਤਨਹਾਈ ।
ਤਿਰੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਰਾਂਗਲੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ,
ਛਮ ਛਮ ਨੈਣਾਂ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ।
ਤਿਰੇ ਬਿਨਾਂ ਚੰਨ-ਰਾਤਾਂ ਜੀਕਰ
ਯਾਦਾਂ ਚਿੱਟੀ ਕਫ਼ਨੀ ਪਾਈ ।
ਭਾਵੇਂ ਆਹਾਂ ਉਮਰੋਂ ਲੰਮੀਆਂ,
ਭਾਵੇਂ ਨਗ਼ਮੇ ਨੇ ਹਟਕੋਰੇ ।
ਇਕ ਦਿਨ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ,
ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਸ ਭਰੇ ਕਟੋਰੇ ।
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵਣ ਜੋਗੇ ਨੇ,
ਰੋਂਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਲੇ ਲਗਾਈ ।
ਨ੍ਹੇਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਬੀਜੇ ਤਾਰੇ,
ਇਕ ਦਿਨ ਸੂਰਜ ਬਣ ਜਾਵਣਗੇ ।
ਰਿਸ਼ਮਾਂ ਝਰਨ ਫ਼ੁਹਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗੂੰ,
ਘੋਰ ਹਨੇਰੇ ਛਣ ਜਾਵਣਗੇ ।
ਜਾਗਣਗੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਹਿੱਕ 'ਤੇ,
ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਗਲ ਲਾਈ ।
ਰੋ ਰੋ ਕੇ ਅਸਾਂ ਰਾਤ ਸੁਲਾਈ ।
ਗਾ ਗਾ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਤ ਜਗਾਈ ।
