ਕਿੰਨੀ ਵਾਰੀ ਗਾਮੇ ਵੱਲੇ ਤੱਕ ਕੇ ਤੇ ਸੋਚਨਾ ਵਾਂ,
ਹਾਸੇ ਤੇ ਖੇੜੇ ਉਹਦੇ ਕਿਹੜੇ ਖੂਹ ਪੈ ਗਏ ।
ਕਿਹੜੀ ਜੂਹ ਰਹਿ ਗਏ ।
ਇਹ ਸਦਾ ਫੁੱਲ ਹਾਰ ਖਿੜਿਆ ਈ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ।
ਹੱਸ ਹੱਸ ਢਿੱਡੀਂ ਪੀੜਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ।
ਇਹ ਜਿਥੇ ਝੱਟ ਬਹਿੰਦਾ ਸੀ ।
ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਸੀ ।
ਸੱਜਣਾਂ ਦਾ ਮਾਣ ਸੀ ।
ਗੱਲਾਂ ਇੰਝ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਠੰਡ ਪਾ ਦੇਂਦਾ ਸੀ ।
ਦੋਸਤਾਂ ਦੇ ਸਾਹੀਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ।
ਅੱਜ ਉਹਨੂੰ ਤੱਕ ਕੇ ਤੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਦਿਨਾਂ ਵਿਚ ਗਾਮਾ ਤੇ ਪਛਾਣਿਆਂ ਨਾ ਜਾਂਦਾ ਏ ।
ਹੱਸਣੇ ਨੂੰ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਹੱਸਦੈ ।
ਅੱਜ ਪਰ ਹਾਸਾ ਉਹਦਾ ਆਪੇ ਪਿਆ ਦੱਸਦੈ ।
ਇਹ ਕਿਸੇ ਝਵੇਂ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਵਾਲਾ ਹਾਸਾ ਏ ।
ਅੱਖਾਂ ਜਿਹਨਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜਾਨ ਸੀ ।
ਚਮਕ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਸੀ ! ਤੇ ਮਸਤੀਆਂ ਦੀ ਕਾਨ ਸੀ ।
ਹੁਣ ਉਹ ਉਜਾੜ ਨੇ ਵੀਰਾਨ ਬੀਆਬਾਨ ਨੇ ।
ਅੱਖਾਂ ਕਿ ਹੰਝੂ ਬਣੀਆਂ ਸੱਧਰਾਂ ਦੇ ਕੋਈ ਗੋਰਸਤਾਨ ਨੇ ।
ਅੱਜ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾ ਬਖੇੜਿਆਂ ਨੇ ਸੰਘੀ ਨਹੁੰ ਦਿੱਤਾ ਏ ।
ਕੱਲ੍ਹ ਦਿਆਂ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਨੇ
ਹਾਸਿਆਂ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਲਿਤਾ ਏ ।
ਨਬਜ਼ਾਂ 'ਚ ਰੱਤ ਦੀ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਜਹੀ ਟੋਰ ਨਹੀਂ ।
ਰੰਗ ਦੇ ਗੁਲਾਬੀ ਦੀ ਟੋਰ ਜਹੀ ਟੋਰ ਨਹੀਂ ।
ਵਖ਼ਤਾਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਅੱਜ ਜੂੜ ਪਾ ਲਏ ਨੇ ।
ਇਕੋ ਵਾਰੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਆ ਪਏ ਨੇ ।
ਗਾਮਾ ਹੁਣ ਗਾਮਾ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਮਜ਼ਦੂਰ ਏ ।
ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਹਲੜਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਏ ।
ਟੋਕਰੀਆਂ ਢੋਇਆਂ ਹਾਸੇ ਆਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ।
ਕੰਡ ਤੇ ਪਲਾਣੇ ਆ ਕੇ ਟੀਟਣੇ ਭੁਲਾਂਦੇ ਨੇ ।
ਇਹੋ ਇਕ ਨਹੀਂ, ਏਸ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੇ ।
ਕੱਟਦੇ ਪੈ ਬੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਕਿਧਰੇ ਵਗਾਰਾਂ ਨੇ ।
ਸੋਚਨਾਂ ਵਾਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਇਹ ਕੋਈ ਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ।
ਕੰਮ ਪਿੱਛੋਂ ਵਿਹਲ ਮੰਗੇ, ਕਿਹੜੀ ਭਲਾ ਜਾਨ ਨਹੀਂ ।
ਕੰਮ ਕੋਲੋਂ ਦੁਨੀਆ ਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਨੱਸਦਾ ।
ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਸਾਰਾ ਜੱਗ ਪਿਆ ਵਸਦਾ ।
ਕੰਮ ਉਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰੱਤ ਵੀ ਸੁਕਾ ਦੇਵੇ ।
ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਧੰਦਾ ਈ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇ ।
ਅੱਕ ਕੰਮ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਅੱਜ ਕੰਮ ਗ਼ਮ ਏ ।
ਜੀਹਦਾ ਕੰਮ ਗ਼ਮ ਉਹਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਏ ?
ਆਖਦੇ ਨੇ ਵੇਲਾ ਉਹ ਵੀ ਇਕ ਦਿਨ ਆਉਣਾ ਏਂ ।
ਕੰਮ ਦਾ ਨਾ ਮੁੱਲ ਕਿਸੇ ਗ਼ਮ ਜਦੋਂ ਪਾਉਣਾ ਏਂ ।
ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬੀੜਿਆ ਨਾ ਰਹਿਣਾ ਏਂ ।
ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਸੁਖ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਬਹਿਣਾ ਏਂ ।
ਢਿੱਡਾਂ ਦੇ ਜਦੋਂ ਏਨੇ ਵਖ਼ਤ ਨਾ ਹੋਣਗੇ ।
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਮੈਲੇ ਪੱਲੇ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਧੋਣਗੇ ।
ਜਦੋਂ ਏਥੇ ਨਿੱਤ ਨਵੇਂ ਜੋਤਰੇ ਨਾ ਰਹਿਣਗੇ ।
ਹਾਲੀਆਂ ਦੇ ਢੱਗੇ ਜਦੋਂ ਧੁਖ ਕੱਢ ਲੈਣਗੇ ।
ਮਹਿਫ਼ਲਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਉਦੋਂ ਗਾਮਿਆਂ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਏ ।
ਅੱਜ ਉਹ ਵਿਚਾਰਾ ਭਾਵੇਂ ਜਾਨੋਂ ਅਵਾਜ਼ਾਰ ਏ ।
