ਗ਼ੈਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਜਰਦੇ ਰਹੇ ।
ਗ਼ਮ ਦੇ ਬੱਦਲ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਵਰਦੇ ਰਹੇ ।
ਸੌਂ ਗਏ ਨੇ ਅੱਜ ਪਾਹਰੂ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ,
ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਾਂ ਫੇਰ ਵੀ ਬਾਜ਼ੀ ਹਰਦੇ ਰਹੇ ।
ਦਿਲ ਦੇ ਖੂਹ ਚੋਂ ਟਿੰਡਾਂ ਖ਼ਾਲੀ ਆਈਆਂ ਨੇ,
ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਖਾਲਾਂ ਚੋਂ ਚੁੱਲੀਆਂ ਭਰਦੇ ਰਹੇ ।
ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਤਾਰੇ ਆਂ ਟੁੱਟੇ ਅੰਬਰਾਂ ਤੋਂ,
ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕੰਮ ਆਏ ਨਾ ਘਰ ਦੇ ਰਹੇ ।
ਤੇਰੀ ਉਹ ਮਿਸ਼ਾਲ ਏ 'ਸਦਫ਼' ਜ਼ਮਾਨੇ ਵਿਚ,
ਲੋਹਾ ਬਣ ਕੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਨਾਲ ਤਰਦੇ ਰਹੇ ।
