* ਗ਼ਮਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਨੂੰ, ਵੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿਖਾ ਦੇ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਰੌਂਦਾ ਉੱਪਰੋਂ ਹੱਸਦਾ ਏ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਰਦ ਲਕਾਉਣਾ ਤੂੰ ਸਿਖਾ ਦੇ।
ਐਨਾ ਦਰਦ ਲਕੋਈ ਬੈਠੇ, ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਣਾ ਆ ਜਾਵੇ।
ਇਹ ਹੰਝੂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੱਸਦੇ ਨੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੱਢ ਵੱਢ ਕੇ ਖਾਵੇ।
ਸ਼ੈਰੀ ਨੂੰ ਜੇ ਲਿਖਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਰ ਕੇ ਜੀਣਾ ਸਿਖਾ ਦੇ।
* ਗ਼ਮਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਨੂੰ, ਵੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿਖਾ ਦੇ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਰੌਂਦਾ ਉੱਪਰੋਂ ਹੱਸਦਾ ਏ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਰਦ ਲਕਾਉਣਾ ਤੂੰ ਸਿਖਾ ਦੇ।
ਹਰ ਇੱਕ ਗੀਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕਿਉਂ, ਕਬਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਰਦੈਂ।
ਚਾਰ ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਇਸ਼ਕ ਦੱਸੇ, ਪਰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਤੂੰ ਡਰਦੈਂ।
ਮੌਤ ਤੇ ਇਸ਼ਕ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਦੇ।
* ਗ਼ਮਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਨੂੰ, ਵੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿਖਾ ਦੇ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਰੋਣਾ ਉਪਰੋਂ ਹੱਸਦਾ ਏ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਰਦ ਲਕੋਣਾ ਤੂੰ ਸਿਖਾ ਦੇ।
ਤੂੰ ਖ਼ੁਦਾ ਵੀ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਤੇ ਯਾਰ ਵੀ ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਨਿਆ।
ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾ ਬੈਠਾ, ਸੱਜਣ 'ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਬੜਾ ਤੂੰ ਮੰਨਿਆ।
ਲਾਰੇ ਸੱਚ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦੇ ਨੇ, ਸਾਨੂੰ ਝੂਠੇ ਲੱਗਣੇ ਤੂੰ ਸਿਖਾ ਦੇ।
* ਗ਼ਮਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਨੂੰ, ਵੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿਖਾ ਦੇ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਰੌਂਦਾ ਉੱਪਰੋਂ ਹੱਸਦਾ ਏ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਰਦ ਲਕਾਉਣਾ ਤੂੰ ਸਿਖਾ ਦੇ।
ਤੂੰ ਲਿਖਾਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਏ।
ਕਿਉਂ ਸਾਥੋਂ ਲਕਾਉਣਾ ਏ, ਸਾਡੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖ਼ਤਾ ਏ।
ਅਸੀਂ ਵੀ ਰੁੱਸ ਜਾਣਾ ਤੈਥੋਂ, ਜਾਂ ਫੇਰ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸੱਚੀਂ ਰਵਾ ਦੇ।
* ਗ਼ਮਾਂ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਸ਼ੈਰੀ ਨੂੰ, ਵੇ ਤੂੰ ਕੁਝ ਤਾਂ ਲਿਖ ਕੇ ਦਿਖਾ ਦੇ।
ਦਿਲ ਤੋਂ ਰੌਂਦਾ ਉੱਪਰੋਂ ਹੱਸਦਾ ਏ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਦਰਦ ਲਕਾਉਣਾ ਤੂੰ ਸਿਖਾ ਦੇ।
