ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗਲ ਗਹਿਣੇ, ਵੇਖ ਸਾਂ ਸੋਚਦੀ,
ਕਿੰਨੇ ਲੋਕੀਂ ਵੇਂਹਦੇ ਹੋਣੇ, ਫੱਬੀਆਂ ਨੂੰ ।
ਸਾਡੇ ਤਨ 'ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗਾ ਸੂਟ ਸੀ,
ਵੇਖਾਂ ਸੂਟ 'ਤੇ ਪਾਈਆਂ ਜਿ੍ਹੰਨਾਂ, ਡੱਬੀਆਂ ਨੂੰ ।
ਭਲੇ ਮਾਣਸ ਸਾਂ, ਚੁੱਪ ਬੈਠ ਕੇ ਤੱਕੀ ਗਏ,
ਲੋਕੀਂ ਚੰਗਾ ਕਹਿੰਦੇ ਵੇਖੇ ਕੱਬੀਆਂ ਨੂੰ ।
ਤੈਨੂੰ ਡਿੱਠਾ, ਤੇਰੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ,
ਲੋਕੀਂ ਲੱਭਣ ਤੁਰੇ ਪਏ ਪੀਰਾਂ, ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ।
ਨਾ ਸੀ ਕੰਨੀਂ ਵਾਲ਼ੇ, ਨਾ ਹੱਥੀਂ ਚੂੜੀਆਂ,
ਨਾ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਗਾਨੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੱਕੀਆਂ ਤੂੰ ।
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੱਜਲਾ, ਨਾ ਬੁੱਲੀਂ ਦੰਦਾਸਾ ਸੀ,
ਕਲਮ 'ਤੇ ਕਾਪੀ ਵੇਖ, ਸੱਜਣ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ ਤੂੰ ।
ਚਿੱਟੇ ਦੰਦ ਹੱਸੇ ਤੇ ਲੰਮੀ ਗੁੱਤ ਕਾਲੀ,
ਪਟਿਆਲਾ-ਸ਼ਾਹੀ ਸੂਟ, ਵੇਖ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਤੂੰ ।
ਤੂੰ ਹੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ, ਸੱਜਣਾ ਦਿਲ ਦੇ ਆਖਿਆਂ ।
ਬਿਨ ਗਹਿਣਿਆਂ ਕਾਹਤੋਂ, ਏਨਾਂ ਫੱਬਿਆ ਤੂੰ ।
ਗਹਿਣਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੈਥੋਂ ਨਹੀਓਂ ਸੋਹਣੀਆਂ,
ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਦੀਪ ਲੱਗੇ ਮੈਨੂੰ ਜਗਿਆ ਤੂੰ ।
ਗਹਿਣੇ ਜਾਪਣ ਸੱਜਣ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਗਲ ਲਾਇਆ,
ਛੱਡ ਸਰਬ ਸਭ ਗੱਲਾਂ, ਤੂੰ ਬੇ-ਢਬੀਆਂ ਨੂੰ ।
ਚਿੱਟੀ ਚੁੰਨੀ ਫੱਬਣ ਲੱਗੀ, ਗਲ ਲਾ ਲਈ,
ਦਾਗ਼ ਲੱਗਣ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਸੱਜਣ ਲੱਭਿਆਂ ਨੂੰ ।
ਨੈਣ ਝੁਕਾ ਕੇ ਹਯਾ ਦਾ ਸੁਰਮਾਂ, ਲੋੜਾਂ ਹੁਣ,
ਸੱਜਣਾ ਮੱਥਾ ਚੁੰਮ ਲਿਆ, ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਥੋੜਾਂ ਹੁਣ ।
