ਘਰ ਘਰ ਕਿੰਨੇ ਹੈਨ ਪਵਾੜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਮੈਂ ਲੀਕਾਂ ਕਿਸ ਕਿਸ ਦੇ ਹਾੜ੍ਹੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਜ਼ਰਦਾਰਾਂ ਨੇ ਚੰਨ ਤੇ ਪੀਘਾਂ ਪਾ ਲਈਆਂ,
ਰਹਿ ਗਏ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਮਾੜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਆਜਾ ਮੁੱਕ ਨਾ ਜਾਵੇ ਰਾਤ ਵਿਸਾਲਾਂ ਦੀ,
ਸੱਜਣਾ! ਜੀਵਨ ਚਾਰ ਦਿਹਾੜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਰਾਤ ਨੇ ਅੱਖ ਚੋਂ ਅੱਥਰੂ ਕੇਰੇ ਸ਼ਬਨਮ ਦੇ,
ਜਦ ਧੁੱਪਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲ ਲਿਤਾੜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਉਸ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਠੱਲ ਪਈ ਨਾ ਪਰਜਾ ਤੋਂ,
ਰੋਜ਼ ਨਵਾਂ ਚੰਨ ਜਿਹੜਾ ਚਾੜ੍ਹੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਮੁਨਸਫ਼ ਜੇ ਕਰ ਦਿਲੋਂ ਤੇ ਜਾਨੋਂ ਅਦਲ ਕਰੇ,
ਬੰਦਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਕੱਖ ਨਾ ਸਾੜੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ।
ਚਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਮਹਿੰਦੀ ਸੱਜਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਏ,
ਲੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਰੀਝ ਦੇ ਲਾੜ੍ਹੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
ਕਿੰਨੇ ਮੁੱਖ'ਮਲੂਕ' ਸੀ ਗਿਣ ਗਿਣ ਦੱਸਾਂ ਮੈਂ,
ਗ਼ਮ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਸੂਲੀ ਚਾੜ੍ਹੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ।
