ਉਹਦੇ ਨੈਣ ਲੜ ਗਏ ਘੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ।
ਨੰਗੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਆਂ, ਰਹਿ ਗਈਆਂ ।
ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਪਿਆਲਾ ਪੀ ਵੀ ਲਿਆ ।
ਨੈਣੀਂ ਕੱਜਲੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕਹਿ ਗਈਆਂ ।
ਪਿਆਰ ਦੀ ਮਾਰ ਕਟਾਰੀ ।
ਸੱਜਣਾ ਵੇਖ ਲਈ, ਘੁੰਢ 'ਚੋਂ ਹੀਰ ਕੁਆਰੀ ।
ਉਹਨੇ ਪਰਦਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ ।
ਸਾਰਾ ਨੱਕ ਮੂੰਹ ਆਪਣਾ ਢੱਕਿਆ ਸੀ ।
ਤੱਕਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਐਸੀ ਤੱਕਣੀ ਸੀ ।
ਪਰਦੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਨਾ ਡੱਕਿਆ ਸੀ ।
ਉਹਦੀ ਤੋਰ ਸੀ ਬੜੀ ਨਿਆਰੀ ।
ਸੱਜਣਾ ਵੇਖ ਲਈ, ਘੁੰਡ 'ਚੋਂ ਹੀਰ ਕੁਆਰੀ ।
ਉਹਦੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਛਣਕੀਆਂ, ਛਣ-ਛਣ ।
ਤੇ ਪਿਆਰ ਗਿਆ ਨਾ ਡੱਕਿਆ ਸੀ ।
ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਝਾਂਜਰਾਂ ਭਰੀ ਗਵਾਹੀ ।
ਯਾਰ ਆਪ ਮੁਹਾਰਾ ਨੱਸਿ੍ਹਆ ਸੀ ।
ਸਿਰ ਤੋਂ ਨਾ ਲਾਹੀ ਫੁਲਕਾਰੀ ।
ਸੱਜਣਾ ਵੇਖ ਲਈ, ਘੁੰਢ 'ਚੋਂ ਹੀਰ ਕੁਆਰੀ ।
ਫਿਰ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਉਸ ਇਸ਼ਕੇ ਨੂੰ ।
ਦਿੱਤੀ ਇਜ਼ਹਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ ।
ਫਿਰ ਉਸਦੀ ਘੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਹੀ ।
ਝਲਕਾਂ ਮਾਰੀ ਜਵਾਨੀ ਸੀ ।
ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਮਹਿਕ ਖਿਲਾਰੀ ।
ਸੱਜਣਾ ਵੇਖ ਲਈ ਘੁੰਢ 'ਚੋਂ ਹੀਰ ਕੁਆਰੀ ।
ਉਹਦੇ ਕੰਨ 'ਚ ਯਾਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ।
ਤੂੰ ਘੁੰਡ 'ਚੋਂ ਗਿਆ ਹੈਂ ਤੱਕਿਆ ।
ਆ ਜਾ ਸੱਜਣਾ ਹੁਣ ਗਲ ਨਾਲ ਲੱਗ ਜਾ ।
ਵੇ ਹੁਣ ਪਰਦਾ ਕਾਹਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ।
ਲਿਖਤੇ ਗੀਤ ਲਿਖਾਰੀ ।
ਸੱਜਣਾ ਵੇਖ ਲਈ, ਘੁੰਢ ਚੋਂ ਹੀਰ ਕੁਆਰੀ ।
ਇੱਕ ਘੁੰਡ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕੱਢਣਾ ।
ਅੰਦਰੋਂ ਆਪਣੇ ਯਾਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣਾ ।
ਤੜਕੇ ਉੱਠ ਕੇ ਰੱਬ ਰੱਬ ਕਰਨਾ, ਤੇ ਜਾਣਾ ਬਲਿਹਾਰੀ ।
ਤੇ ਨਜ਼ਰੀ ਪੈ ਜਾਣੀ, ਸਤਿਗੁਰਾਂ 'ਸਰਬ' ਪਿਆਰੀ ।
ਸੱਜਣਾ ਵੇਖ ਲਈ, ਘੁੰਢ ਚੋਂ ਹੀਰ ਕੁਆਰੀ ।
