ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਿਰਾਂ,
ਮੈਂ ਪੁਰੀਆਂ, ਨਖਿਅਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਣਾਂ;
ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ।
ਮੈਂ ਉਡਦਾ ਜਾਵਾਂ, ਮੈਂ ਉਡਦਾ ਜਾਵਾਂ,
ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ ਬਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹਾਂ ਰਹਾਂ ।
ਮੈਂ ਅੰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਕੁੱਲ ਤੋੜੀਆਂ,
ਹੁਣ ਅਨੰਤਾਂ ਦੇ ਦੇਸ ਗਾਵਾਂ, ਨੱਚਾਂ, ਖਿੜਾਂ ।
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਬਣਿਆਂ,
ਤਾਹੀਏਂ ਹੱਸ ਓਸੇ ਵਾਂਗ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਨੂੰ ਹਸਾਂ ।
ਮੈਂ ਨਾ ਲੋੜ ਪ੍ਰਤੀਤਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਤੇ ਚੰਨਾਂ ਦੀ,
ਜੋਤ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਜਗੀ ਨਿੱਤ ਮੈਂ ਤਕਾਂ ।
ਪ੍ਰੀਤ ਚੁੰਮਣਾਂ ਨੇ ਮਿਟੀ ਮੇਰੀ ਚੁੰਮ ਚੁੰਮ ਕੇ,
ਪਿਆਰ-ਸ਼ਬਨਮਾਂ ਨੇ ਓਹਦੇ ਵਿਚ ਗੁੰਮ ਗੁੰਮਕੇ,
ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਭਰਾਂ ।
ਮੇਰੇ ਨੈਣਾਂ ਨੇ ਜੱਫੀ ਵਿਚ ਲਿਆ ਓਸ ਨੂੰ,
ਜਿਦ੍ਹੇ ਸਰੂਰ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਪਿਆ ਉਡਾਰੀਆਂ ਲਵਾਂ ।
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੰਗੀਨ ਉਂਗਲੀ,
ਨਾ ਮੈਂ ਕਾਲੀਆਂ ਜ਼ੁਲਫ਼ਾਂ ਵਿਚ ਬੱਝਣਾਂ ਚਹਾਂ ।
ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪ ਉਹ ਰੰਗੀਨ ਜਿਦ੍ਹੀਆਂ ਰੰਗਣਾਂ,
ਹਰ ਸ਼ੈ ਨੂੰ ਰੰਗੀਨ ਨੇ ਬਣਾਂਦੀਆਂ ਪਈਆਂ ।
ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮੰਡਲਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਫਿਰਾਂ,
ਮੈਂ ਪੁਰੀਆਂ, ਨਖਿਅਤਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੁਣਾਂ;
ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਗੀਤ ਦੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ।
