ਤੇਰਾ ਪਿੰਡਾ ਪੋਰੀ ਤੂਤ ਦੀ,
ਤੇਰੀ ਲਗਰਾਂ ਵਰਗੀ ਬਾਂਹ ।
ਤੇਰੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਨੇ ਫੁੱਲ ਕਰੀਰ ਦੇ,
ਤੇਰਾ ਜੋਬਨ ਵਣ ਦੀ ਛਾਂ ।
ਇਹ ਛਾਵਾਂ ਸਦਾ ਨਾ ਰਹਿਣੀਆਂ,
ਰਹੇ ਸਦਾ ਓੁਸ ਦਾ ਨਾਂ ।
ਅਸੀਂ ਰੱਬ ਸਬੱਬੀਂ ਗੋਰੀਏ,
ਆ ਨਿਕਲੇ ਏਸ ਗਿਰਾਂ ।
ਅਸਾਂ ਝੱਟ ਦੁਪਹਿਰ ਗੁਜ਼ਾਰਨੀ,
ਅਸਾਂ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਪੜਾ ।
ਅਸਾਂ ਪਿੰਡ ਨਾ ਪਾਣੇ ਜੋਗੀਆਂ,
ਅਸਾਂ ਮੱਲ ਨਾ ਬਹਿਣੀ ਥਾਂ ।
ਕਿਸ ਪੱਕੇ ਪਾਕੇ ਬੈਠਣਾ,
ਇਹ ਦੁਨੀਆ ਇੱਕ ਸਰਾਂ ।
ਤੇਰੇ ਜੋਬਨ ਵਾਂਗੂੰ ਗੋਰੀਏ,
ਅਸੀਂ ਕੁੱਲ ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਹਾਂ ।
