ਤੂੰ ਬਲਦਾ ਅੱਖੀਂ ਨੂਟ ਲੈ ਤੇ ਸਾਹ ਲੰਮੇਰੇ ਮੰਗ ।
ਹੁਣ ਦਿਲ ਕੱਢ ਜੀਵਨ ਜੋਗਿਆ, ਤੇ ਐਵੇਂ ਨਾ ਪਿਆ ਸੰਗ ।
ਇਹ ਧੁਰ ਦੇ ਲੇਖ ਪੰਜਾਲੀਆਂ, ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ।
ਤੇਰੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੋਰਿਆ! ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਲੇਖੀਂ ਰੰਗ ।
ਉਹ ਬਲਦ ਨਾ ਨਿੰਦੇ ਜਾਂਵਦੇ , ਜਿਹੜੇ ਫਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਗਾਹੁਣ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਾਹਾਂ ਵਿਚ ਸੋਈ ਸੋਭਦੇ, ਜਿਹੜੇ ਤਾਰੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਭੌਣ ।
ਖੁਰ ਕੱਚੇ ਹੋ ਹੋ ਜਾਣ ਪਏ, ਪਰ ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਸੌੜੇ ਪੌਣ ।
ਤੂੰ ਵਿਚ ਸ਼ਰੀਕਾਂ, ਗੋਰਿਆ ! ਵਗ ਉੱਚੀ ਰੱਖ ਕੇ ਧੌਣ ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਫ਼ਸਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮੰਨਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਭਾ ਦਾ ਸੁੱਕਾ ਭੋ ।
ਜੱਟ ਭਰੇ ਭੜੋਲੇ ਆਪਣੇ ਤੇ ਦਾਣੇ ਲੈ ਜਾਏ ਢੋ ।
ਇਹ ਗਲ ਦੁਰੇਡੀ ਜਾਂਵਦੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਅੜਿਆ ਛੁਹ ।
ਇਸ ਗਲੇ ਖ਼ਲਕ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ, ਨਿੱਤ ਗੁੱਤ ਘਸੁੱਨੀ ਹੋ ।
ਕਿਸੇ ਵਹਿਣ 'ਚ ਵੜਿਓਂ, ਗੋਰਿਆ ! ਤੂੰ ਔਖਾ ਲੱਗਣਾ ਪਾਰ ।
ਲੱਖ ਅੜੀਆਂ ਜ਼ਿੱਦਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਤੇ ਓੜਕ ਬੈਠੇ ਹਾਰ ।
ਇਥੇ ਨੱਥਾਂ, ਖੋਪੇ ਚੱਡੀਆਂ ਤੇ ਕੁੱਲੇ ਕਰਨ ਬੇਜ਼ਾਰ ।
ਤੂੰ ਵਗ ਰਜ਼ਾ ਜਿਉਂ ਖ਼ਸਮ ਦੀ ਤੇ ਉੱਕਾ ਦਮ ਨਾ ਮਾਰ ।
ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜੇ ਭਾਂਵਦੀ ਤੇ ਅਪਣਾ ਆਪ ਵਿਖਾ ।
ਇੰਜ ਅੜਜਾ ਭੰਨ ਪੰਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨੱਥਾਂ ਲੈ ਤੁੜਾ ।
ਜੱਟ ਫੇਰ ਨਾ ਨੇੜੇ ਆਵਣਾ ਜਦ ਲੈਣੀ ਸੂ ਛੜ ਖਾ ।
ਅੱਜ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਚ ਗੋਰਿਆ ! ਡਾਢੇ ਵੱਲ ਖ਼ੁਦਾ ।
