ਹਮਦ ਖੁਦਾਵੰਦ ਖਾਲਿਕ ਨੂੰ,
ਕੁਨ ਥੀਂ ਕੀਤਾ ਆਲਮ ਚਾ ।
ਜੋ ਕਨਜ਼ਨ ਸੀ ਮਖ਼ਫ਼ੀ ਆਹਾ,
ਇਸ਼ਕੋਂ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੋਇਆ ਆ ।
ਹੁਸਨ ਨਸੀਬ ਨਾਜ਼ ਅਜ਼ਲ ਨੇ,
ਨਿਆਜ਼ ਲਈ ਗਲ ਇਸ਼ਕੇ ਪਾ ।
ਆਸ਼ਿਕ ਦੇ ਦਿਲ ਕੇਹਾ ਅੰਦੇਸ਼ਾ,
ਦਿੱਤਾ ਦੇਂਹ ਤੇ ਰਾਤੀਂ ਲਾ ।
ਜਰੀ ਮਲਾਮਤ ਕਰੇ ਨ ਤੋਬਾ,
ਮੂੰਹ ਥੀਂ ਬੋਲੇ ਨਾਹੀਂ ਹਾ ।
ਹੈਦਰ ਆਖ ਸੁਣਾਵਾਂ ਜ਼ਰਾ
ਵਾਰੀ ਕੰਨ ਰੱਖੀਂ ਮੈਂ ਦਾ ।੧।
