ਹਾਕਮ, ਕਾਤਲ, ਮੁਖਬਰ, ਫੌਜਾਂ, ਵੈਰੀ ਰਲ ਗੇ ਸਾਰੇ ।
ਕੰਠ ਕਰਾਇਉ ਪੁੱਤਾਂ ਨੂੰ , ਬਹਿ ਤਿੰਨੇ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ।
ਟੈਲੀਵੀਜ਼ਨ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਨੇ ਕਾਤਲ 'ਦੇਵ' ਕਰੇ ਸੀ,
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਹਤਿਆਰੇ ।
ਕਿਸ ਨੇ ਪੁੱਤਾਂ ਵਾਂਗੂ ਪਾਲ ਕੇ ਬੂਟੇ ਰੁੱਖ ਕਰੇ ਸੀ,
ਕਿਹੜੇ ਲੋਕੀ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਆਰੇ ।
ਕਿਸਨੇ ਕੁੱਲ ਗਰੰਥ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਅੱਗ ਹਵਾਲੇ ਕਰੀਆਂ,
ਕਿਸਨੇ ਕਿੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਕਿੱਦਾਂ ਮੱਚਦੇ ਸੀਨੇ ਠਾਰੇ ।
ਜਿਸ ਦਿਨ ਸਾਡੇ ਸਿਵਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਾਟ ਉਚੇਰੀ ਉੱਠੀ,
ਕਿਉਂ ਤੇਰੇ ਅਸਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜਦੇ ਨੀਲੇ ਤਾਰੇ ।
ਦੇਖ ਸੁਨਹਿਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਨਾਮ ਲਿਖਾਈ ਬੈਠੈ,
ਜਿਸ ਨੇ ਬੀਤੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਕੀਤੇ ਕਾਲ਼ੇ ਕਾਰੇ ।
ਮੇਰੀਆਂ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ,ਕੌੜ ਕੁੜੱਤਣ ਦਿਸਦੀ,
ਤੇਰੇ ਜ਼ੁਲਮਾਂ ਨੇ ਕੀਤੇ, ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਸਾਗਰ ਖਾਰੇ ।
ਤੈਨੂੰ ਉੱਚੇ ਤਖ਼ਤ ਤੇ ਬੈਠੇ ਨੂੰ ਜੋ ਅੱਜ ਸੁਣੇ ਨਾ,
ਇਕ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਪਾੜਨਗੇ, ਕੁੱਲੀਆਂ ਦੇ ਲਲਕਾਰੇ ।
